Marquez pogrążony w samotności

          O tej książce napisano już wszystko. Uznawana jest za najwybitniejsze dzieło literatury iberoamerykańskiej, najważniejszą powieść XX wieku i najistotniejsze dzieło literatury hiszpańskojęzycznej. Chodzi oczywiście o „Sto lat samotności” Gabriela Garcii Marqueza.

            Z upływem czasu, nabieraniem doświadczenia i obeznania z literaturą, dotarło do mnie, że przeczytałam tę powieść kilka lat temu zupełnie bezmyślnie, nie zastanawiając się nad jej przesłaniem, głębią. Dlatego wróciłam do niej ponownie i zauważyłam rzeczy, którym wcześniej kompletnie nie poświęciłam uwagi.

            Dla mnie powieść jest o wielu rzeczach i wartościach – religii, miłości, samotności, polityce, buncie, marzeniach, pragnieniach, tęsknotach, tłumionych ambicjach, o zderzeniu cywilizacji, zaściankowości z postępem. Gdyby każdej z tych rzeczy szczegółowo poświęcić uwagę, wyszedłby całkiem okazały artykuł. Nie da się mówić o tym wszystkim oddzielnie, wszystko się ze sobą łączy, przeplata. Jak to w życiu.

            Jednak dla mnie jednym z najciekawszych aspektów powieści, być może subiektywnym uczuciem, jest osadzenie akcji jakby w dwóch różnych czasach. Mimo iż wydarzenia toczą się w XX wieku, to częste retrospekcje, wspomnienia, a także zadziwiająca zaściankowość i zabobonność większości mieszkańców Macondo, sprawiają wrażenie, iż są to czasy średniowiecza. Nie potrafię nazwać jednym słowem tego zjawiska, ale to jest tak, jakby średniowiecze zderzało się z XX wiekiem, jakby w między czasie nie było innych epok.

            „Sto lat samotności” to jest przykład książki o której bezustannie można rozmyślać, rozmawiać, ale pewne rzeczy ciężko ująć w słowa i towarzyszą tylko czytelnikowi. To dla nich warto przeczytać tę powieść.