Słowo na ekranie

Tak samo jak są piosenki, których w żaden sposób nie powinno się przerabiać, tak samo są książki, których nie powinno się adaptować. Nie bez powodu w przeważającej mierze mówi się, że „książka jest lepsza od filmu”. W filmie często pomija się istotne szczegóły, postaci, a nawet sceny. Odwrotne sytuacje zdarzają się równie często – pojawiają się rzeczy czy osoby, których w książce się nie doszukamy.

Współcześnie najczęściej adaptuje się dwa rodzaje książek, przeznaczonych dla konkretnej grupy odbiorców – bestsellery, najczęściej „kobiece”, oraz sagi młodzieżowe. Ostatnio furorę zrobił film „Jedz, módl się i kochaj”, który obejrzałam nie czytając wcześniej książki i wiem już, że tego nie zrobię. Film skutecznie zniechęcił mnie do tego, oglądałam go „na raty”, nuda przechodziła w sen. (W przeciwieństwie do Rajesha z "Teorii wielkiego podrywu" dla którego książka stała się przewodnikiem po życiu :)) Do nowszych filmów, które owszem podobały mi się, ale nie na tyle, żeby sięgnąć po książkę (również bestseller) mogę zaliczyć „Służące”, „Jak zostać królem” czy „Wodę dla słoni”.

Ostatnio przeżyłam duże zaskoczenie gdy dowiedziałam się, że film „Co gryzie Gilberta Grape’a” także jest adaptacją. Jest to przykład filmu, który bardzo mi się podobał, zaspokoił moje oczekiwania na tyle, że nie muszę sięgać po książkę (choć może nie powinnam się do tego przyznawać :-)).

A co jeżeli to film staje się podstawą do napisania książki? Moim zdaniem jest to wbrew naturze! Za przykład może posłużyć tu film „Stowarzyszenie Umarłych Poetów”, na podstawie którego powstała książka. Film zachwyca, jest pełen pasji, wzruszeń, książka zaś razi sztucznością i brakiem polotu.

Przykładów na nieudane adaptacje jest sporo. Może postarajmy się zatem wskazać kilka udanych/zadowalających/spełniających nasze oczekiwania/lepszych, które można polecić innym!