Jack
Kerouac był jednym z czołowych przedstawicieli beat generation – pokolenia, które głosiło podszyte ideą anarchizmu
hasła niczym nieograniczonej wolności i rewolucji seksualnej. Całe pokolenia
wciąż dążyło do znalezienia „it” („to), które dałoby im wewnętrzny spokój i spełnienie.
W dążeniu do prawd objawionych miały posłużyć im nadużywane narkotyki, alkohol,
opiaty, leki i substancje psychotropowe. Żyli w drodze, bo życie jest drogą, a
droga życiem.
Powieść Kerouaca „W drodze” stała
się manifestem pokolenia. Przynosi słodko-gorzki obraz ludzi, którym przyszło
żyć w czasach powojennych, którzy sprzeciwiali się zastanej rzeczywistości,
buntowali przeciwko konsumpcyjnemu społeczeństwu i burżuazyjnej elegancji. Bunt,
podążanie ku nieznanemu, „wyzwanie rzucone obłudnej i groteskowej obyczajowości
powojennej Ameryki”, liczne przygody, również te seksualne i narkotyczne, nowi
ludzie i nowe miejsca – to wszystko zostało ukazane w powieści.
Na poły autobiograficzna książka
jest napisana żywym, potocznym, wulgarnym językiem, ale przy tym bardzo
poetyckim. Można by przytoczyć z niej wiele cytatów, które oddawałyby ducha
pokolenia, myśli, które wielu z nas w sobie nosi. We mnie książka obudziła
uśpione pragnienie podróży w nieznane, podróży niezaplanowanej, poddaniu się chwili,
bez martwienia się o to, co będzie.
Chciałoby
się zawołać „W drogę!” i ruszyć przed siebie. Ktoś chętny? :)
Pozdrawiam,
Karolina
PS. 14 września 2012 roku
premierę miała kinowa adaptacja powieści w reżyserii Waltera Sallesa.
2 komentarze:
Jak czytam o takich ludziach, to czasami zastanawiam się, gdzie oni żyją? Nie jest trudno powiedzieć sobie, że wyruszy się w podróż w nieznane, o wiele trudniej jest to jednak zrealizować. Krępuje i ogranicza nas mnóstwo spraw, mało kto jest w stanie rzucić wszystko, wsiąść w samochód i ruszyć przed siebie. Ale może to i dobrze, bo raczej trudno wyobrazić sobie świat, w którym wszyscy decydują się na taką drogę :)
Jednak ile z tych wszystkich ograniczeń znajduje się tylko w naszej głowie? Ja słysząc o takich ludziach za każdym razem odczuwam frustrację i nieskrywaną zazdrość, naprawdę.
Prześlij komentarz