Kilka lat temu zaczytywałam się w prozie Gretkowskiej,
wręcz się nią zachłysnęłam. Czytałam wszystko, co wpadło mi w ręce. Jej twórczość
była dla mnie, jako nastolatki, przewodnikiem po świecie, w którym coraz
więcej, bardziej i głośniej mówiło się o feminizmie. Po kilku latach wróciłam do
jej tekstów i co się okazało? Że („nie zaczynamy zdania od że!”) Gretkowska nie
jest feministką, a ja nie jestem w stanie sobie przypomnieć, co tak bardzo
urzekło mnie w jej twórczości.
Kabaret
metafizyczny, bo o nim mowa, pozornie ma ciągłą
fabułę, w rzeczywistości jest literackim (?) miszmaszem. Rzeczywistość
przeplata się z fikcją, sceny samogwałtu z rozważaniami filozoficznymi i
fragmentami poświęconymi malarstwu. Brak spójności to jeden z elementów, który
utrudnia odbiór tekstu. Drugim, jest sam tekst, jego fabuła. Beba Mazeppo,
gwiazda paryskiego kabaretu, obdarzona przez naturę dwoma łechtaczkami, ubolewa
nad tym, że wciąż jest dziewicą i nikt nie jest w stanie jej zadowolić. Choć
sama sobie gwarantuje orgazmy stereo. Do momentu, gdy zakochany w niej student,
dekadent udający poetę, brutalnie ją rozdziewicza. I wtedy blask Mazeppo
gaśnie, choć ona sama wreszcie jest szczęśliwa – osiągnęła normalność.
No cóż, moim zdaniem tekst momentami jest
obrzydliwy, ale to nic w porównaniu z tym, że jest po prostu nudny, choć,
trzeba przyznać, pojedyncze fragmenty są całkiem interesujące. Jednak ich ilość
w stosunku do i tak bardzo krótkiej książki, jest nieliczna. Odniosłam
wrażenie, że książka była, kolokwialnie mówiąc, pisana na siłę, zabrakło
pomysłu, a już na pewno, pomysłu na samą jego realizację.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz