środa, 6 listopada 2013

Istota zła według Goldinga



       Bezludna wyspa otoczona czystym morzem, przynoszącym ukojenie w upalne dni, gdy słońce pali skórę. Grupa dzieci, ani jednego dorosłego, który przypominałby o  tym, że przed posiłkiem trzeba umyć ręce, a przed snem zęby. Nikogo kto by ganił, upominał, przywoływał do porządku. Raj na ziemi! Czy aby na pewno?
     Władca Much Williama Goldinga to historia grupy chłopców, którzy w wyniku lotniczej katastrofy znajdują się na bezludnej wyspie, zamieszkiwanej jedynie przez świnie. Tworzą mikrospołeczeństwo, próbują mu nadać kształt znany z rzeczywistości przed panującym ówcześnie konfliktem nuklearnym. Wybierają przywódcę, ustalają zasady zwoływania zebrań, przemawiania, budują szałasy, polują, zdobywają pożywienie, utrzymują ogień. Jednak z czasem demokracja przeradza się w anarchię, a nieustanne konflikty prowadzą do wielu tragedii. Chłopcy zatracają swoją niewinność, „silne tabu dawnego życia”, choć niewidzialne, zostaje złamane, obowiązujące zasady przestają być przestrzegane, a resztki dobra brutalnie zadźgane.
     Powieść Goldinga zadaje jedno zasadnicze pytanie o istotę zła, tym samym rodząc nieskończoną ilość wątpliwości, pytań, przemyśleń. Czy dziecko może być z natury złe? Czy człowiek może taki być? Skąd przychodzi zło? A skąd wybawienie? Czy zawsze jesteśmy świadomi swoich czynów? Co powoduje, że tracimy kulturę na rzecz natury? Czy wszystko można usprawiedliwić tym, że człowiek to istota zwierzęca, ulegająca popędom i instynktom? Można o tym dyskutować w nieskończoność, ale czy ktoś udzieli nam jednej prawidłowej i prawdziwej odpowiedzi? Wątpię.
     Dzieło Goldinga to przede wszystkim bogata treść ujęta w prostej formie, co jest niezaprzeczalnym atutem powieści. Eksplorowanie tekstu daje nam wiele możliwości interpretacji, analizowania go w różnych kontekstach. Genialne ujęcie problemu zła, jego źródła i istoty, przyczyniło się do licznych protestów przeciwko zarówno autorowi, jak i powieści, która znalazła się na liście książek zakazanych. Wiadomo jednak, że to, co zakazane jest najlepsze i ma się ochotę na więcej.


Brak komentarzy: