"Ot, taki pamiętnik chorego inteligenta, który czasem bywa artystą"

     Jerzy Stuhr to człowiek-instytucja.  Wybitny aktor teatralny i filmowy, reżyser, rektor PWST, wszechstronnie wykształcony, uhonorowany wieloma nagrodami. Człowiek  nie idący na kompromisy, jeżeli chodzi o sztukę. Za najważniejsze w swoim zawodzie uważa wzruszenie widza – bo to najtrudniejsze. Jednak Jerzy Stuhr to także wnikliwy obserwator rzeczywistości, trafnie komentujący bieżące wydarzenia. Tak sobie myślę… to idealny pretekst do skonfrontowania swoich poglądów z poglądami mistrza.

     Tak sobie myślę… to nie tylko dziennik czasu choroby, ale książka pełna przemyśleń, cytatów, trafnych uwag, komentarzy, napisana kunsztownym językiem, dziś coraz rzadziej spotykanym. Autora frapuje wszystko, co dotyczy teatru i kina, jego twórców, współczesnej publiczności. Wspomina złote czasy polskiego teatru, konfrontuje je z ówczesnymi, ubolewa nad wszechobecnym celebryctwem, bojąc się, aby ta etykietka nie przylgnęła do niego i jego najbliższych. Wiele miejsce zajmują rozważania nad literaturą, pojawiają się cytaty z Herberta czy Słonimskiego, obserwujemy zmagania autora z Tajnym dziennikiem Białoszewskiego. Są refleksje dotyczące rodziny, przyjaciół, wspomnienia najważniejszych dla profesora osób, które ukształtowały go jako człowieka i aktora. Nie mogło także zabraknąć komentarzy najważniejszych wydarzeń politycznych, choć autor chciał ich uniknąć.

     Tak sobie myślę… to książka pełna czystych emocji, błyskotliwych spostrzeżeń, które nie są obojętne czytelnikowi. Choć zabrzmi banalnie, nie potrafię ubrać tego w ładniejsze słowa – to po prostu mądra książka, która zaprasza do intelektualnej uczty.