Frida Kahlo - królowa życia

     Frida Kahlo zawsze chciała być najlepsza we wszystkim. Za cel postawiła sobie bycie najlepszą córką, siostrą, żoną, kochanką, malarką. W latach świetności uchodziła za jedną z czołowych malarek, zagorzałą komunistkę i ateistkę, królową życia, czerpiącą z niego pełnymi garściami. Choć urodziła się w roku 1907, za datę urodzenia podawała rok 1910, chcąc w ten sposób podkreślić, że jest dzieckiem rewolucji meksykańskiej, prawdziwą Meksykanką z krwi i kości, związaną z krajem i narodem do końca swoich dni. Jednak czy taka była naprawdę wielka Frida Kahlo?

     Barbara Mujica w swojej książce zatytułowanej po prostu Frida nie daje rzetelnej odpowiedzi na to pytanie, zamiast prawdziwej biografii, dostarcza nam sfabularyzowaną historię życia Fridy Kahlo. Główną bohaterką jest oczywiście Frida, jednak widziana oczami młodszej siostry, Cristi. Z opowieści Cristi, snutych na kozetce u psychoterapeuty, wyłania nam się obraz Fridy jako chimerycznej dziewczynki, potrafiącej manipulować ludźmi, dostającej zawsze to, czego pragnie, która z czasem staje się dorosłą kobietą o tych samych cechach. Przede wszystkim Frida ukazuje nam się jako świetna aktorka, która potrafi zagrać każdą rolę, gdy tylko wymaga tego od niej świat. Chciała uchodzić za silną, niezależną kobietę, tolerancyjną żonę przyjaźniącą się z kochankami swojego męża, duszę towarzystwa, nie przebierającą w słowach partnerkę rozmów. Jej osobowość miał podkreślać strój (trzeba przyznać, że Frida nie należała do najpiękniejszych) – nosiła specjalnie dla niej szyte piękne tehuańskie spódnice, we włosy upinała barwne wstążki i świeże kwiaty, dokładnie wybierała tandetną, lecz wyglądająca na drogą, biżuterię. Godzinami potrafiła przyglądać się w lustrze, patrząc na swoją twarz, ciało, rejestrując najmniejsze zmiany. Uwielbiała ubarwiać opowiadane historie, w relacjonowanych wydarzeniach porażki przekształcała w spektakularne sukcesy, zawsze stawiała się w centrum. To ona zawsze najbardziej cierpiała, namiętnie kochała, śmiała się, płakała i kochała najgłośniej, wzbudzała największe kontrowersje. Jednak pod tym misternie wykreowanym wizerunkiem skrywało się drugie oblicze malarki. Z książki wyłania nam się obraz kobiety nieszczęśliwej, cierpiącej duchowo i fizycznie. Przez całe życie dokuczał jej ból stopy, będący skutkiem przebytej w dzieciństwie choroby polio. W wieku osiemnastu lat uległa wypadkowi z którego ledwo uszła z życiem. Od tamtej pory zmagała się z bólem kręgosłupa, przeszła wiele operacji, również nieudanych, pod koniec życia ból nie pozwalał jej żyć. Starała się go przezwyciężyć lekami i alkoholem. Miały one także uśmierzyć jej smutek, żal, tęsknotę, rozczarowanie. Nie wiadomo, co popchnęło ją w objęcia śmierci. Ból, cierpienie, choroby czy może chęć zaznania spokoju? Jedno jest pewne, Frida Kahlo żyła krótko, lecz intensywnie.  

     Przyjrzenie się jej życiu może być ciekawą przygodą, lecz nie z książką Frida. Nie wiemy co jest prawdą, a co fikcją, wytworem powstałym w umyśle autorki. Pomysł, aby losy Fridy zostały opowiedziane przez jej młodszą siostrę, okazał się chybiony. Psychoterapeutyczna spowiedź życia przerywana co chwilę wtrącenia typu „Zaraz, zaraz, o czym to ja mówiłam?”, jest dość nieudolnym sposobem narracji. Zatem, jeśli chcemy przybliżyć sobie postać Fridy Kahlo, zróbmy to, ale niekoniecznie z tą książką.