Założyłam blog z myślą o samej sobie, naprawdę.
Głównym bodźcem było przede wszystkim to, że kompletnie nie mam pamięci do
tytułów i nazwisk, a czasami do treści, nawet dobrych książek. Gdy nadarzała
się okazja, żeby zabłysnąć znajomością danego dzieła albo naprędce przywołać
błyskotliwy cytat, czy też dokonać sprawnego porównania, nawiązania lub po
prostu przywołania czegoś, ja zamiast to zrobić wolałam siedzieć cicho, aby
uniknąć kompromitacji. Dlatego postanowiłam zapisywać swoje przemyślenia, refleksje,
uczucia związane z danym utworem, aby w każdej chwili móc je sobie odświeżyć.
Dopiero po jakimś czasie przyszła myśl, żeby się tym podzielić.
Zdaję sobie sprawę z tego, że brakuje mi warsztatu,
moje teksty nie wyróżniają się na tle innych, opinie wpływają na nielicznych.
Brakuje mi lekkości pióra, oczytania, wiedzy, znajomości nurtów literackich,
płynnego poruszania się w świecie wielkich nazwisk i tytułów. I choć nigdy nie
osiągnę statusu krytyka literackiego (nie przeczę, że bardzo bym chciała), będę
pisała o książkach tak długo, jak długo będę odczuwała taką potrzebę. Będą to
teksty lepsze, gorsze, krótsze, dłuższe, subiektywne, obiektywne, jednak przede
wszystkim będą one świadectwem tego, co kocham.
Mario Vargas Llosa w swoich esejach o literaturze udowadnia,
że ma wszystko to, czego mi brakuje. Oprócz bycia wybitnym pisarzem, jest także
wnikliwym czytelnikiem i krytykiem literackim, potrafiącym zwerbalizować swoje
myśli i ująć je w odpowiednie słowa. A przy tym robi to niezwykle sugestywnie. Prawda kłamstw. Eseje o literaturze to
rozważania Llosy dotyczące dwudziestu pięciu największych dzieł XX wieku. Pisarz
analizuje utwory osadzając je w różnych kontekstach – społecznych, kulturowych,
politycznych. W zależności od dzieła skupia się na jego istocie – kreacji bohaterów,
biografii pisarza i jego śladów obecnych na kartach utworów czy przedstawionej
historii. Na warsztat bierze między innymi Śmierć
w Wenecji Tomasza Manna, Panią
Dalloway Virginii Woolf, Azyl
Williama Faulknera, Obcego Alberta
Camus czy Lolitę Vladimira Nabokova. Zdecydowanie
lepiej czytało się eseje o książkach, które się zna albo przynajmniej wie o ich
istnieniu, co umożliwiało ustosunkowanie się do opinii Vargasa Llosy, skonfrontowanie
swoich odczuć z refleksjami pisarza. Kilka tytułów przywołanych przez Noblistę
jest mi kompletnie nieznanych, przyznaję się do tego ze wstydem, zwłaszcza, że mówimy o
największych dziełach ubiegłego stulecia. Na szczęście Llosa opisywał je w tak barwny i interesujący sposób, że kilka książek z bibliotecznej półki powędrowało na moją.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz