"Księżyce Jowisza" Alice Munro

     „Czas to tylko rzeczownik” – głoszą mądrości spod tymbarkowych kapsli. Czy aby na pewno? Każdy z nas ma multum rzeczy do zrobienia (najlepiej jednocześnie), ciążą nad nami znienawidzone terminy, ciągle gdzieś pędzimy, chcemy chłonąć jak najwięcej, boimy się, że coś nam umknie. Jedną z cech naszych czasów i młodego pokolenia jest nieustanny pośpiech, czas coraz częściej ma wartość przysłowiowego złota, nie lubimy go marnotrawić. Jednak czasami warto się zatrzymać, wziąć głęboki oddech i… dobrą książkę do ręki.

     Księżyce Jowisza Alice Munro to zbiór jedenastu opowiadań, które wymagają wyciszenia i pełnego skupienia, bo to, co najważniejsze, dzieje się między słowami. Nakreślone sytuacje, naszkicowane portrety bohaterów, ich myśli to tylko tropy, którymi ma podążać czytelnik. Zastanawiamy się co zdarzyło się za zamkniętymi drzwiami ubojni indyków, na farmie, która ma być odremontowana w ściśle określonym porządku, dlaczego bracia spotkali się dopiero po trzydziestu latach, co jest sekretem kilkudziesięcioletniej przyjaźni dwóch kobiet?

     Alice Munro jest zaangażowaną i wnikliwą obserwatorką, zachowuje w pamięci sytuacje i ludzi, których historie stanowią inspirację dla jej opowiadań. Opisuje emocje, które zna każdy z nas – tęsknotę, niepokój o związek, o swoją rodzinę, ból po utracie ukochanej osoby, nieopisany żal, płomienną miłość, strach przed starością, samotnością i śmiercią. Ukazuje ludzi, którzy zmagają się z rzeczywistością i wyobrażeniami o niej. Czy romans z żonatym kolegą z pracy może mieć szczęśliwe zakończenie? Czy wyzywające ubrania zamaskują niepokój i obawy? Czy zgadzanie się z każdą decyzją partnera sprawi, że związek będzie spokojny i szczęśliwy? To pytania, które mnożą się w naszej głowie podczas czytania i o których nie zapomnimy, póki nie znajdziemy na nie odpowiedzi, a to nie zawsze jest możliwe.

     Alice Munro wiele lat temu okrzyknięto mistrzynią małej prozy. Mało kto potrafi w tak przejmujący sposób opisywać codzienność. Z pozoru nic się nie dzieje, brakuje elementów zaskoczenia, niespodziewanych zwrotów akcji, ale pokłady emocji zawarte w każdym opowiadaniu poruszają nasze najczulsze punkty, budzą uczucia, których nie znaliśmy albo o których chcieliśmy zapomnieć. Każde opowiadanie musimy poddać subiektywnej analizie, skonfrontować z własnymi myślami i uczuciami, zmierzyć się z tym, co znane i nieznane. A na to potrzebujemy czasu.