Coś na uspokojenie

     Krystyny Jandy nie trzeba nikomu przedstawiać. To człowiek-instytucja, wielka aktorka filmowa i teatralna, jedna z najbardziej cenionych przedstawicielek polskiej kultury. Oprócz niepodważalnego talentu aktorskiego, posiada także lekkość posługiwania się piórem, dzięki czemu możemy zaczytywać się w jej rewelacyjnych felietonach.

     Różowe tabletki na uspokojenie to zbiór tekstów opublikowanych na łamach Urody i Pani, łącznie obejmujących lata 1997-2002. To lektura idealna – ciepła, pełna humoru, błyskotliwych spostrzeżeń, skłaniająca do refleksji. Krystyna Janda jest obdarzona darem czujnej obserwacji, doskonale rejestruje zmiany zachodzące w społeczeństwie, kulturze, obyczajowości. Jej teksty dotykają zarówno rzeczy z pozoru błahych, jak i tych, które często napawają smutkiem, żalem czy złością. Aktorka ujawnia w felietonach swoje dwa oblicza – prywatne i publiczne. Jednak najbardziej urzekły mnie teksty poświęcone znanym i cenionym osobistościom, takim jak Andrzej Wajda czy Krzysztof Kieślowski. To, w jaki sposób opowiada o nich Janda, rzuca na legendy polskiej kinematografii nowe światło, bardziej osobiste, odrzucające trochę na bok aureolę sławy. Zaś śmieszą najbardziej teksty związane z życiem rodzinnym, zwłaszcza te, w których udział biorą dzieci. Moim ulubionym felietonem, podczas lektury którego zaśmiewałam się w głos, jest ten, w którym jeden z synów Krystyny Jandy z emfazą przygotowywał się do Pierwszej Komunii Świętej, na wszystkie pytania odpowiadał kaznodziejskim tonem, z pełnym zaangażowaniem uczył się modlitw i kościelnych pieśni.

     Różowe tabletki na uspokojenie właśnie tak działają na czytelnika – kojąco, rozczulająco. Teksty bawią inteligentnym humorem, wywołują spontaniczny śmiech, ale także skłaniają się do zastanowienia nad wieloma rzeczami. Nie ma co się rozpisywać na ich temat, po prostu trzeba je przeczytać!