Tak, walka jest kobietą.

     Każdy z nas o coś walczy, stawia czoła problemom, wyzwaniom, które pojawiają się na życiowej drodze, często niespodziewanie. Zmagamy się z rzeczami błahymi i siłujemy z tym, co niejednokrotnie nas przerasta. Walczymy z wrogiem, słabościami, otoczeniem, a także z samymi sobą. Słowo walka ma coraz więcej znaczeń i przejawów, tak samo jak i powodów. Pytanie „po co walczymy?” zdaje się mieć wiele odpowiedzi, Walka jest kobietą daje zaledwie kilka z nich.

     Żołnierki na misjach walczą nie tylko o to, co konieczne, ich walka rozgrywa się na kilku płaszczyznach równocześnie. Z jednej strony walczą o zachowanie swojej kobiecości – do kosmetyczki pakują wszystkie niezbędne rzeczy mające ułatwić im dbanie o higienę i urodę w trudnych warunkach. Malują paznokcie, robią makijaż, układają włosy. To pozwala im czuć się pewnie, dzięki temu też budzą zaufanie, co często ułatwia pracę z ludnością cywilną. Z drugiej strony, na każdym kroku muszą udowadniać, że sobie poradzą z sytuacją, w której się znajdują. Walczą ze stereotypami, męskimi wygłodniałymi spojrzeniami, mężczyznami, którzy kobiece ciało traktują jak „worek na spermę”. Żołnierki muszą nieustannie dawać świadectwo swojego zaangażowania, doświadczenia, umiejętności, siły fizycznej i psychicznej. Zmaganie się ze stereotypami często jest bardziej męczące niż realna walka z wrogiem.

     Kobiety uczestniczące w powstaniu warszawskim dążą do tego, aby ich obecność została odnotowana na kartach historii. Nie chcą być zapamiętane jako seksowne pin-up girls, lecz jako kobiety, które wraz z mężczyznami działały w konspiracji, były łączniczkami, przedzierały się przez wąskie tunele po to, aby mieć wpływ na losy kraju. Podobnie jak kobiety związane z późniejszą „Solidarnością”. Kto z Was słyszał o Janinie Jadwidze Chmielewskiej, czynnie zaangażowanej w opozycję, działającej w podziemiu, a która została zmuszona przez władze komunistyczne do życia w ukryciu aż przez dziewięć lat? Rozesłano za nią list gończy, który anulowano dopiero 1 sierpnia 1990 roku! A po wyjściu z ukrycia znów musiała walczyć, tym razem z nową rzeczywistością.

     Ze współczesnymi realiami w naszym kraju walczą także niepełnosprawne kobiety, które mimo tego, że poruszają się na wózku, chcą wieść normalne życie. Chcą założyć krótką sukienkę, wysokie obcasy, podjąć pracę, wyjść za mąż, urodzić dziecko. Na każdym kroku słyszą, że czegoś im nie wypada, że nie dadzą sobie rady, co ludzie powiedzą. Za każdym razem muszą im udowadniać, że się mylą.

     Urszula Jabłońska wraz z siedmioma reportażystkami i pisarkami (między innymi Sylwią Chutnik i Martą Dzido) stworzyła zbiór będący zaledwie małym wyimkiem rzeczywistości kobiet, które walczą z przeciwnościami. Zbiór mały, ale niezwykle zróżnicowany, a przez to ciekawy i wart uwagi. Walka jest kobietą jest jednym z głosów w dyskursie dotyczącym walki kobiet, tego rodzaju walki, o którym wciąż mówi się za mało. W moim odczuciu to dość donośny głos, który powinno usłyszeć jak najwięcej z nas.