"Wypłakałam duszę z ciała, tak jakbym musiała wypluć z siebie krwawe strzępy wspomnień."

     Dziewczynka w czerwonym płaszczyku to historia życia Romy Ligockiej, malarki i pisarki, która podczas premierowego pokazu Listy Schindlera w krakowskim kinie, rozpoznała się w postaci tytułowej dziewczynki. To wstrząsające zdarzenie było bodźcem do napisania książki będącej rozliczeniem z historią, przeszłością, lękiem, stanowiącej także pomnik pamięci ludzi, którzy „gotowi byli narazić własne życie, by ocalić życie innym.”

     Roma Ligocka, a właściwie Roma Liebling, urodziła się tuż przed wybuchem II wojny światowej, 13 listopada 1938 roku, w żydowskiej rodzinie. Wojna zastała jej rodzinę w Krakowie, którego jedna dzielnica, Podgórze, w 1941 roku została przekształcona na getto. „Dzielnicę żydowską” zamieszkiwało kilkanaście tysięcy ludzi, a każdy z nich żył w biedzie, głodzie, nieustannym strachu. Ojciec Romy został przewieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Płaszowie, a ona wraz z matką szukały schronienia, którego udzieliła im rodzina Kierników.

     Powojenne losy Romy były sinusoidą sukcesów i porażek. Spotkała na swojej drodze wiele życzliwych osób, mężczyzn, którzy ją adorowali i tych, których namiętnie kochała. Przebywała i mieszkała w wielu krajach, jej podróż poślubna trwała 30 lat. Uczestniczyła w życiu artystycznym, była cenioną kostiumografką i scenografką. Miała to, czego zazdrościło jej wiele kobiet – dom, męża, syna, pracę, życie towarzyskie. Miała jednak przeszłość i historię, z którymi nie sposób się uporać. Za wszelką cenę próbowała zapomnieć o tym, co spotkało ją i jej najbliższych, jej ciało dzieliło ból z duszą i pamięcią. Nie chciała wspominać czasów wojny ani o nich mówić, bała się obcych ludzi, niemieckiego języka, paraliżował ją strach przed gołębiami, bała się ciemności, nocą śniła koszmary, w ciągu dnia popadała w marazm i potrafiła spędzić kilka godzin w jednej pozycji. Jej ból łagodziły leki, które nią zawładnęły. Musiała poradzić sobie z uzależnieniem, które dawało jej szczęście, pozwalało żyć, łagodziło cierpienie i tłumiło wspomnienia. Wyszła z tej walki zwycięsko, choć lęk wciąż w niej  tkwił.

     Kto wie, czy gdyby nie premierowy pokaz Listy Schindlera na który nie chciała iść, Roma Ligocka odważyłaby się opowiedzieć o swoim życiu w tak szczery i przejmujący sposób, dzieląc się z czytelnikami najskrytszymi myślami i najintymniejszymi doświadczeniami. Postanowiła przedstawić światu dziewczynkę w czerwonym płaszczyku, która wciąż w niej tkwi, czasami przejmując kontrolę nad rzeczywistością. Dziecko Holokaustu, którym wciąż jest autorka, pokazało nam świat widziany swoimi oczami, które mogły przynieść mu śmierć. 

 Wypłakałam duszę z ciała, tak jakbym musiała wypluć z siebie krwawe strzępy wspomnień.