Pewne kontra nieznane

     Przy okazji pisania pracy magisterskiej poświęconej recepcji prozy Julio Cortazara, Gabriela Garcii Marqueza i Mario Vargasa Llosy, przekopałam się przez liczne antologie, artykuły, prace krytyczno-literackie, poznając nazwiska, o których dotychczas nie miałam pojęcia. Wtedy postanowiłam odkryć mniej znane oblicze literatury iberoamerykańskiej. Po intensywnym tygodniu pracy, piątkowy wieczór przeznaczyłam na książkę, która czekała na swoją kolej przeszło rok. To miała być chwila wytchnienia, która okazała się literacką udręką.

     Czarodziejka na karuzeli to powieść brazylijskiego pisarza Paulo Rangela, której konstrukcja przypomina koło bądź nieustannie kręcącą się karuzelę. To także powieść, którą czyta się wstecz, mamy wrażenie, że oglądamy serial od ostatniego odcinka, co jest uzasadnionym odczuciem, ponieważ powieść posłużyła jako scenariusz filmowy. Nie wiem jak Wy, ale ja nie lubię się cofać - ani dosłownie, ani metaforycznie. A tym bardziej krokiem chaotycznym, obijając się o ściany, a cel, zamiast być bardziej widoczny, ginie we mgle. Mozolnie przebrnęłam przez kilkadziesiąt stron, aby w złości porzucić tę książkę. Chaos, wymyślne imiona/pseudonimy, retrospekcja bez konkretnych punktów odniesienia – wszystko to sprawiło, że w żaden sposób nie mogłam wczuć się w tę powieść. Co więcej, Czarodziejka na karuzeli to dla mnie niezwykle mocna i wyraźna „inspiracja” Cortazarem, którego w żaden sposób nie można podrobić. Nie znoszę porzucać książek w trakcie, próbuję dać im szansę, niezmiennie licząc, że kolejna strona przekona mnie, że warto czytać dalej. Tym razem nie starczyło mi cierpliwości, a i nadzieja była nikła.

     Na uspokojenie sięgnęłam po pewniaka – Mario Vargasa Llosę, którego książkę przeczytałam w… dwie minuty. Fonsito i księżyc to książka, której wcześniej nie miałam w ręku, nie natknęłam się na nią w księgarni, więc zamówiłam przez Internet. Po rozpakowaniu paczki podałam w wątpliwość autorstwo Llosy i nie dowierzałam w to, co zobaczyłam. Książka liczy niespełna trzydzieści stron, z czego zdecydowana większość to ilustracje Katarzyny Borkowskiej, autorki niesamowitej szaty graficznej wszystkich okładek książek Vargasa Llosy wydanych przez Znak. Fonsito jest znany czytelnikom z Pochwały macochy i Zeszytów don Rigoberta. Tym razem Cherubinek pozostał niewinny, nie ma nic wspólnego z uwodzeniem swojej macochy, albowiem obiektem jego młodzieńczych westchnień jest najładniejsza dziewczynka z klasy. Ta krótka historia ukoiła moją złość swoją prostotą i wrażliwością. To dowód na to, że czasami wystarczą proste słowa, aby mówić o tym, co najważniejsze.