"Dyskretny bohater" Mario Vargas Llosa

     Nienawidzę początków, zawsze stwarzają najwięcej problemów. No bo jak rozpocząć tekst, żebyście po dwóch zdaniach nie zrezygnowali z dalszej lektury? Jak pozyskać Waszą ciekawość i uwagę? Jak sprawić, żebyście oprócz recenzji przeczytali także to, co Wam proponuję? Zwłaszcza, gdy proponuję Wam COŚ takiego.

     Moi najbliżsi wiedzą, że wyczekiwałam tej powieści, jak mało której. Wiedzą, że odliczałam dni do premiery i dawno miałam odłożone na tę książkę pieniądze. Wiedzą też w jaką euforię wpadłam, gdy pani Eliza z Wydawnictwa Znak zdecydowała się przesłać mi egzemplarz recenzencki. Nadszedł ten dzień, wciąż przed oficjalną premierą, kiedy mogę przedstawić Wam Dyskretnego bohatera.

     Najnowsza powieść Mario Vargasa Llosy zdobyła moje serce i wolne wieczory już po kilku stronach, a z każdą kolejną coraz bardziej wciągała i zaprzątała myśli. Dyskretny bohater to powieść trzech historii. Pierwsza z nich to opowieść o perypetiach przedsiębiorcy Felícito Yanaqué, który padł ofiarą bezwzględnych szantażystów „od pajączka”. Z podobnym problemem musi zmierzyć się don Ismael Carrera, właściciel dochodowej firmy ubezpieczeniowej, na którą, jak i na jego życie, czyhają jego wyrachowani synowie. A spokój don Rigoberta i dony Lukrecja, znanych z Pochwały macochy i Zeszytów don Rigoberta, zakłóciła coraz bardziej zażyła relacja ich syna Fonsita z tajemniczym Edilberto Torresem. Od początku wiadomo, że z tej diabelskiej przyjaźni z pewnością nie wyniknie nic dobrego.

     Mario Vargas Llosa po raz kolejny uwodnił, że potrafi stworzyć opowieść i uknuć misterną intrygę, która porwie czytelnika i będzie go trzymać w napięciu do ostatniej strony. Jednak to nie wszystko, co decyduje o potencjale tej powieści. Moją uwagę przykuły sprzeczności. Jestem pod wrażeniem ilości skrajnych postaw, zachowań, poglądów, wierzeń zawartych na niespełna czterystu stronach. Jest tu miłość, zdrada, rodzinne perypetie, zagadkowe zbrodnie, fanatyzm religijny i wierzenia ludowe, rozwój cywilizacyjny i rozbrajająca głupota, wysoka sztuka i niska kultura osobista. Ta kulturowo-mentalnościowa mozaika ukazuje niezwykłość peruwiańskiego społeczeństwa i sprawia, że Dyskretnego bohatera bez wahania można nazwać, choć brzmi to niedorzecznie, spójną powieścią sprzeczności.

    Przyszła pora na kolejne wyznanie - nie tylko początki sprawiają mi trudność. Zakończenia również bywają problematyczne, czasami niepotrzebne, niesforne. W tym miejscu mogłabym stworzyć listę przymiotników zachwalających książkę, obawiam się tylko, że nikt nie dotrwałby do jej końca. Powiem jedynie (musicie sobie wyobrazić, że mówię to bardzo głośno i bardzo wyraźnie) - WARTO!