Widma Kuczoka

     Gnój Wojciecha Kuczoka to powieść, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Ta „historia rodzinnego piekła” z pejczem, odzechlaczaniem i muzykologią w tle długo tkwiła w mojej pamięci. Postanowiłam pójść za ciosem, kupiłam Widmokrąg i… odłożyłam na półkę. Po roku wreszcie po nią sięgnęłam, z nadzieją, że tej lekturze będą towarzyszyły podobne emocje i myśli, co przy Gnoju, jednak Widmokrąg to zupełnie inna historia.

     A właściwie pięć historii o miłości, seksualności, tęsknocie za drugim człowiekiem, jego bliskością i dotykiem. To opowieści o odkrywaniu pożądania, uświadamiania sobie, kim jestem i czego, a może kogo, pragnę. Przestrzeń opowiadań jest przestrzenią ludzi i duchów, których losy wciąż się splatają, wzajemnie przenikają i uzupełniają.

     Królowa żalu to tekst, który mnie poruszył najbardziej. Samotność Reginy, bohaterki opowiadania, poruszyła moje najczulsze struny. Telefoniczne rozmowy z córką co kilka dni, wizyta listonosza raz w miesiącu, w żaden sposób nie są w stanie ukoić bólu i żalu po stracie ukochanego męża. Jej opoki, jedynego człowieka, który potrafił ją rozśmieszyć, zrozumieć, pocieszyć, którego nic nie jest w stanie zastąpić, a jedynie śmierć może pomóc w ponownym spotkaniu.

     Jednak opowiadania Kuczoka, poza treścią, to także zabawa słowem na którą, w moim odczuciu, zabrakło pomysłu. Teksty są bardzo nierówne, różnorodne stylistycznie. Gdyby na okładce nie było nazwiska pisarza, można by sądzić, że każde z opowiadań napisał inny autor. Nie lubię takiej nieuzasadnionej chaotyczności, która nie pozwala w pełni skupić się na treści i atmosferze opowiadanych historii. Jedynie wspomniana Królowa Żalu ujęła mnie całkowicie.