Krótka opowieść o Kubie

     Opowiem Wam o Kubie. Jest upalna, skąpana w słońcu, muskana falami Morza Karaibskiego. Między uliczkami unosi się zapach kubańskich cygar, przez otwarte okna wylatują dźwięki Buena Vista Social Club. Nocą rozbrzmiewają rytmy salsy, rumby, wyczuwalny jest zapach rumu. Barwy, zapachy i dźwięki są tłamszone przez dyktaturę braci Castro. Oblicze Kuby, tak ambiwalentne, jednocześnie fascynujące i przerażające, jest również zmorą Stalina Martineza.

     Stalin, brat Lenina i Staliny, biedny dentysta marzący o dolarach i własnej klinice, rogacz, dla którego największą wartością jest wentylator, trafia na łódź zmierzającą ku Miami. Niezaplanowana podróż kończy się postawieniem stopy na ziemi dla wielu obiecanej. Jednak Stalin jest zbyt dumny, by w imię wolności bez słowa opuścić Kubę, żonę i rodzinę. Wraca niczym bohater, którego sława trwa krócej niż mrugnięcie okiem. Ukradziono mu rower, złamano rękę, żona przyprawiła mu rogi z taksówkarzem, siostra oddaje się prostytucji, szefowa wciąż płaci w peso, nie w dolarach. Jedynym rozwiązaniem, by wyrwać się z coraz to duszniejszej Hawany jest powrót do Miami, do brata, najlepszego klauna w mieście, który wiele lat temu porzucił swoją ojczyznę i zawód prawnika.
     Powrót do Miami jest drogą zarzuconą kłodami. Spotkanie z jednym z klientów jego siostry, przejażdżka w bagażniku, bariera językowa, kilkudniowy pobyt na dachu, skóra spalona słońcem, ciało zamienione w jedną wielką ranę, w końcu krótki kurs tratwą w stronę azylu politycznego. Tragikomiczne perypetie Stalina miały ukazać absurdalność ustroju politycznego Kuby. I zostały ukazane, ale w sposób, którego nie jestem w stanie przyjąć. Opowieść jest płytka, mało pomysłowa, opowiedziana topornym językiem. A po Jesusie Diazie, uchodźcy politycznym, spodziewałam się mocniejszej historii, a tak otrzymaliśmy trochę satyry z dużą dozą nudy. Jest jednak pewien plus, całkiem istotny – książka świetnie usypia. Osobom cierpiącym na bezsenność polecam.