Nocne
zwierzęta, bo tym razem o nich mowa, to opowieść alkoholowa,
pijacka, narkotyczna, opowiedziana w sposób naturalistyczny z perspektywy
kobiety. Owa kobieta, ochrzczona mrocznym imieniem i nazwiskiem, niczym się nie
wyróżnia, ginie w tłumie, nie wymagany jest kamuflaż. Ironia, czarny humor,
niechęć do mężczyzn i awersja do seksu, żywienie się światłem z lodówki,
ewentualnie idealną na kaca tajską zupą, to to, co określa Tamarę Mortus. Jest
jeszcze jedna rzecz – uwielbienie wszelkiego rodzaju używek.
Tamara
nie docenia życia, nie dostrzega jego wartości, poddaje w wątpliwość jego sens,
z utęsknieniem wypatruje śmierci. Jednak myśli o niej zakłóca potrzeba brania i
picia. Z wielką namiętnością wlewa w siebie procenty, z namaszczeniem aplikuje
narkotyki, w pełni oddaje się odurzeniu. Nie liczą się konsekwencje, liczy się tylko
TEN stan.
Patrycja
Pustkowiak w rozmowie z Karoliną Sulej w programie Cappuccino z książką opowiadała o książce niezwykle
interesująco (a to wcale nie jest takie oczywiste). Przekonywała, że to
historia Bridget Jones, która wypiła o jedno wino za dużo. Dałam się na to
nabrać, ponieważ Bridget Jones, którą uwielbiam, tam nie ma. Nie ma sytuacji,
cechy, dialogu, który mógł chociaż lekko nawiązywać do perypetii tej szalonej
desperatki. Jednak to nie jedyne rozczarowanie związane to z książką. Ta
książka jest po prostu nijaka, mdła, alkoholowo-narkotyczny bełkot, który tak
naprawdę niczego nie obnaża. Tamara pije i bierze, bo lubi. Koniec kropka, nic
się za tym nie kryje. Co się kryło za nominacją do literackiej Nagrody Nike? Tego
też nie wiem, czuję się oszukana.
2 komentarze:
O rany, czuję się ogromnie rozczarowany, bo ja po tej książce także sobie sporo obiecywałem. Spodziewałem się czegoś na miarę Houellebecqa, a z tego co piszesz to jest to jakaś niestrawna papka. Szkoda, tym bardziej, że okładka książki jest naprawdę kusząca.
Przykro mi! Ja też czuję się rozczarowana, oszukana i dokucza mi uczucie niestrawności.
Prześlij komentarz