"Przebaczenie" Lawerence Osborne

Przebaczenie Lawrenca Osborne’a to historia pełna kontrastów, sprzeczności, zderzeń różnych kultur, tradycji i religii. To historia o winie i karze, nieustannym konflikcie między dwoma światami. To także debiut uważany za jeden z najciekawszych ostatnich lat, a przez „Guardiana” i „The Economist” uznany za najlepszą książkę roku.

David i Jo, angielskie małżeństwo, wybrało się do Maroka na ekstrawaganckie przyjęcie znajomych gejów. Trasa, spowita upałem i ciemnością, nie jest dla nich łaskawa. Gdy dodać do tego kłótnie i alkohol, można stracić kontrolę i nad sobą, i nad kierownicą. Na jednej z marokańskich dróg ginie tubylec, handlarz skamieniałościami, którego śmierć dla ludzi z Zachodu nic nie znaczy. Zaś ojciec zabitego chłopaka dąży do konfrontacji z mordercą jego syna i wymierzenia kary. Właśnie wokół tego wydarzenia skonstruowana jest cała powieść, ono prowokuje pozostałe sytuacje, decyzje, zachowania. Powieść dotyka problemu winy i kary, ale przede wszystkim jest konfrontacją dwóch światów, świata Zachodu – pełnego bogactwa, przepychu, pozbawionego zasad, moralności, przyzwoitości oraz tak zwanego Trzeciego Świata – tradycyjnego, religijnego, ubogiego, hermetycznego. Oba światy zostały przedstawione stereotypowo, ale skonfrontowanie ich w inny sposób w tym przypadku było niemożliwe. Stereotypy, kalki uwypukliły przepaść istniejącą między tymi dwiema cywilizacjami.

Odebrałam tę powieść w sposób niejednoznaczny, wywołujący sprzeczne uczucia. Z jednej strony poczułam się oszukana, bo po raz kolejny uwierzyłam opiniom znajdującym się na okładce. Spodziewałam się naprawdę oszałamiającej, mrocznej, przejmującej powieści, a tymczasem lektura jest dobra, naprawdę, choć nie stanowiąca wyzwania. Z drugiej strony trzeba przyznać, że autor, dziennikarz i globtroter, sprawnie posługuje się słowem, potrafi opowiadać o tym co widział, czego doświadczył, ale to jednak za mało, żeby Przebaczenie  uznać za najlepszą książkę roku.