Debiut Murakamiego

     Jakiś czas temu pojawiła się nieoficjalna wiadomość o śmierci Harukiego Murakamiego, która zelektryzowała czytelników na całym świecie. Jak to, tak nagle? Bez uprzedzenia? Na szczęście okazało się, że był to makabryczny żart, za którym stała niezrozumiała dla mnie motywacja. Jest szansa, że Murakami uraczy nas jeszcze kilkoma powieściami bądź zbiorami opowiadań, ja tymczasem sięgnęłam po jego dwie pierwsze powieści wydane w jednym zbiorze w 2014 roku.

     Słuchaj pieśni wiatru i Flipper roku 1973 to początkowe literackie próby, szukanie własnego stylu, języka, zmaganie się z trudem przelewania słów na papier. I to wszystko jest w tych obu powieściach odczuwalne. Niedopowiedzenia, wyczuwalny oniryzm, postawienie na jednej szali realizmu i nieprawdopodobieństwa, wciągająca prostota, które znamy z późniejszych tekstów Murakamiego, tutaj są nieobecne. Gdybym zaczęła swoją przygodę z japońskim pisarzem od tego zbioru, myślę, że byłaby to przygoda niezwykle krótka, która przyniosłaby spore rozczarowanie i pozostawiłaby trwały niesmak. Tymczasem jestem rozczulona wczesną nieporadnością Murakamiego, uspokojona myślą, że wszystkiego trudne początki i że doskonalenie warsztatu, wytrwałość, skoncentrowanie na celu może być przepisem na sukces.

     Podsumowując – tym, którzy nie mieli jeszcze styczności z prozą wielokrotnie wymienianego w gronie faworytów do literackiego Nobla, zbiór tych dwóch powieści odradzam. Na początek radzę sięgnąć chociażby po Zniknięcie słonia, Bezbarwnego Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymstwa bądź Na południe od granicy, na zachód od słońca. Może wtedy Haruki Murakami was zaczaruje.