Zbyt wiele szczęścia nie wróży dobrze

     Uwielbiam Alice Munro za jej umiejętność opisywania codzienności, normalności, przyziemnych spraw i szczerych emocji w sposób niebanalny. Siła jej geniuszu, który został doceniony choćby przez kapitułę literackiej Nagrody Nobla czy Man Booker International Prize, tkwi w prostocie. To prostota niezwykła – jednocześnie powszechna i ukryta, wyszukana i zrozumiała, choć pozbawiona literackich ornamentów, porusza najczulsze struny. Podobnie rzecz ma się w przypadku zbioru Zbyt wiele szczęścia.

     Tom zaczyna się, podobnie jak filmy Hitchcocka, od trzęsienia ziemi. Inny wymiar, opowiadanie otwierające zbiór, to historia kobiety, która związała się z nieodpowiednim mężczyzną. Z pozoru czułym, dbającym o bezpieczeństwo jej i ich dzieci, stawiającym ich dobro ponad wszystko. Jednak w czterech ścianach Lloyd przybierał swoje najgorsze, i niestety prawdziwe, wcielenie – stawał się zaborczym facetem z problemami psychicznymi, który musiał mieć pod kontrolą absolutnie wszystko. Apogeum tej relacji i ciąg dalszy wstrząsają na tyle silnie, że do tej pory historia ta tkwi w mojej głowie.

     U Hitchcocka po trzęsieniu ziemi napięcie już tylko rośnie. U Munro, w tym przypadku, dzieje się tak tylko przez pewien czas. Dokładnie w połowie zbioru, wraz z opowiadaniem Wolne rodniki spada nie  tylko napięcie - historie stają się coraz bledsze, postacie papierowe, a prostota snucia opowieści traci ze swojego niewymuszonego wyrafinowania. 

     Alice Munro postawiła sobie poprzeczkę naprawdę wysoko, w końcu nie bez powodu mówi się o niej „współczesny Czechow”. Nie dziwi więc fakt, że nie za każdym razem jest w stanie tę poprzeczkę dosięgnąć. Moja miłość do prozy kanadyjskiej Noblistki (powody: patrz wyżej) jest na tyle duża, że to drobne potknięcie jestem w stanie puścić w zapomnienie.