Mówca z musu

     Poznałam już Garcię Marqueza jako pisarza, dziennikarza, korespondenta zagranicznego, działacza społecznego i politycznego. Przyszedł czas, by odkryć najmniej znane oblicze kolumbijskiego noblisty – oratora, „mówcy z musu”, który przyrzekł sobie nie czynić nigdy dwóch rzeczy: odbierać nagrody i wygłaszać mowy. Szczęśliwie dla całego świat literatury było inaczej.

     Nie wygłoszę tu mowy to zbiór przemówień, których selekcji dokonał Cristóbal Pera we współpracy z Garcią Marquezem i jego żoną Mercedes. Tom rozpoczyna mowa z 1944 roku, wygłoszona na zakończenie roku szkolnego, będąca pożegnaniem odchodzącego rocznika Liceo Nacional de Varones w Zipaquirá. Ułożone chronologicznie mowy poświęcone są różnym tematom, okazjom i myślom. Najbardziej poruszyły mnie mowy, które traktowały o pisarstwie Marqueza, jego początkach, perypetiach, wątpliwościach, niespodziewanych sukcesach, dziennikarstwie i przyjaciołach. Mowa będąca hołdem dla Julio Cortazara w dziesiątą rocznicę jego śmierci jest najpiękniejszym świadectwem tej nietuzinkowej przyjaźni. Zbiór kończy mowa Otwarte serce czeka na przesłanie w języku hiszpańskim wygłoszona w czasie inauguracji IV Międzynarodowego Kongresu Językowego, kiedy to świętowano czterdziestą rocznicę ukazania się Stu lat samotności oraz dwudziestą piątą rocznicę otrzymania literackiej Nagrody Nobla.

     Nie wygłoszę tu mowy to potwierdzenie mistrzowskiej klasy Gabriela Garcii Marqueza, jego wszechstronności, obycia, oczytania, ogromnej świadomości słowa i świata. Uwielbiam wracać do prozy Marqueza, cieszę się, że jeszcze nie wszystko odkryłam i poznałam. Właśnie zamówiłam świeżutki zbiór opowiadań w którym znalazło się kilka nieznanych mi tekstów. Czekam i liczę na to, że będzie to kolejna  niezwykła literacka podróż.