Kredziarz

Wydaje nam się, że chcemy poznać prawdę, ale w rzeczywistości interesuje nas tylko ta jej wersja, która nam pasuje. Taka już jest ludzka natura. Zadajemy pytania i mamy nadzieję, że usłyszymy odpowiedzi, które chcemy usłyszeć. Problem w tym, że prawdy nie możemy sobie wybrać. Prawda ma to do siebie, że po prostu jest. Można jedynie dokonać wyboru czy w nią uwierzyć czy nie.

     Pamiętam jak za gówniarza bawiliśmy się w podchody, lataliśmy całą bandą po podwórku z kredą w ręku i kamieniami w kieszeniach. Na drzewach malowaliśmy strzałki, na ulicach pisaliśmy zagadki, z kamieni układaliśmy symbole. Zostawialiśmy wskazówki, ale też wpuszczaliśmy w maliny drużynę przeciwną. Po kredę sięgnęła również grupa dzieciaków z przedmieść Anderbury. Nie bawią się co prawda w podchody, ale opracowują tajny kod za pomocą którego się komunikują. I nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby kredowymi znakami nie zaczął posługiwać się jeszcze ktoś.

     Eddie Munster, Gruby Gav, Mickey Metal, Hoppo i Nicky to banda przyjaciół, która wakacje spędza jeżdżąc na rowerach, przesiadując na placu zabaw albo szwendając się po lesie. Niczym się nie wyróżniają, choć każdy z nich ma swoją historię, często bolesną. Mają też tajemnice, które na światło dzienne wychodzą dopiero po trzydziestu latach. Wydarzenia, które wpłynęły na całą grupę poznajemy z perspektywy Eddiego Munstera – raz przemierzamy na rowerze ulice Anderbury podczas lata 1986 roku, a za chwilę przenosimy się do roku 2016, by jeszcze raz poskładać w całość wszystko to, co się wydarzyło przed trzema dekadami.

     Kredziarz to zapierający dech w piersi debiut C.J. Tudor. Przyznaję, książkę przeczytałam z przypadku, ale dzięki niej przestanę mówić stanowcze „nie” kryminałom i thrillerom.  Powieść Tudor ma w sobie wszystko to, co sprawia, że książkę dosłownie się pożera – wciągającą fabułę, zmyślną intrygę, a i trup ściele się gęsto. Jest w niej jeszcze coś, co mnie urzekło, a co jednocześnie jest luźnym skojarzeniem i najprawdopodobniej jestem w tym osamotniona, ale atmosfera tej powieści przypomina mi życie na Wisteria Lane. Kto oglądał Gotowe na wszystko ten wie, że intryg i zbrodni tam nie brakowało, choć z pozoru wszystko było idealne, niczym z obrazka. Być może namalowanego kredą.