Ludzie sami z
siebie są dobrzy, a potem świat czyni ich podłymi. Świat jest podły od początku
i robi się podlejszy z każdym dniem. Zużywa cię, aż w końcu marzysz tylko o
śmierci.
Cora została przeklęta. Los z niej zadrwił, urodziła
się w niewłaściwym miejscu, w niewłaściwym czasie, z niewłaściwej kobiety. To
wystarczyło, by jej życie, i wielu jej podobnych, zamienić w piekło. Cora była
czarna i to przekreśliło jej szanse na zdrowie, miłość, wolność, życie.
Cora urodziła się na plantacji bawełny należącej do
Randallów. Tu żyła jej babka i matka dla których namiastką poczucia posiadania
jedynej własnej rzeczy było niewielkie poletko przed domem. To samo uczucie
towarzyszyło później Corze, która sama stała się rzeczą, własnością pozbawioną podmiotowości. Rosnące w niej poczucie
niesprawiedliwości, bólu i propozycja Caesara by uciec na północ, sprawiły że
po tygodniach namysłu zgodziła się podjąć to ryzyko i postawiła pierwszy krok
na drodze ku wolności. Zupełnie jak jej matka, Mabel, kilkanaście lat
wcześniej, na której trop nie trafił nawet Arnold Ridgeway, łowca niewolników,
który renomę zyskał dzięki temu, „gdyż potrafił zadbać, żeby własność pozostała
własnością. Kiedy zbieg czmychał w zaułek, on wiedział, dokąd tamten pędzi.
Znał kierunek i cel.”
Colson Whitehead stworzył powieść perwersyjnie dobrą.
Opisuje w niej najpodlejsze rzeczy jakie człowiek jest w stanie zrobić drugiemu
człowiekowi, a mimo to nie można się od niej oderwać. Zatrważające w Kolei podziemnej jest również to, że
choć jest ona fikcją literacką, opisywane wydarzenia mogły mieć miejsce, a
część z nich z pewnością się wydarzyła. Whitehead za powieść otrzymał
najważniejsze literackie nagrody, w tym Pulitzera oraz National Book Award. I jak
zazwyczaj podaję wszelkiego wyróżnienia i hasła promocyjne w wątpliwość, tak
tutaj wszystko się zgadza, jest to „jedna z najważniejszych książek o Ameryce,
jakie kiedykolwiek napisano”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz