Neuroerotyka

     Zacznę od wyznania: kocham Jerzego Vetulaniego. Kocham go za jego mózg, błyskotliwość, cięty język, poczucie humoru. Za to z jakim zaangażowaniem obalał mity, za przejrzystość jego przemyśleń, którymi dzielił się ze zwykłymi zjadaczami chleba, za odkrywanie tajemnic, jakie skrywa ludzi mózg. Wiadomość o wypadku i śmierci profesora szczerze mnie zasmuciła, to ogromna strata dla świata neurobiologii i nas, czytelników. Na szczęście pozostały po nim liczne publikacje, nagrania, wywiady. I najnowsza książka, która choć przerwana w pół zdania, jest świadectwem tego, że mózg jest nie tylko najbardziej skomplikowanym organem w całym wszechświecie, ale też najseksowniejszym.

     Po książkach Bez ograniczeń. Jak rządzi nami mózg oraz A w konopiach strach duet Mazurek-Vetulani zabrał się za temat najprzyjemniejszy, czyli seks. W rozmowach, które przeprowadzili omawiają sprawy seksu z neurobiologicznego punktu widzenia, choć nie brakuje oczywiście kontekstów historycznych, społecznych czy obyczajowych. W ośmiu rozdziałach, które udało się poruszyć i spisać, rozmawiali między innymi o kształtowaniu się płci, antykoncepcji, pierwszym razie i kulcie dziewic, zastanawiali się nad tym, dlaczego zdradzamy, co decyduje o wyborze partnera, czym tak naprawdę jest pornografia i jak to jest z tym seksem osób 70+. Podobnie jak w poprzednich książkach, tak i ta jest naszpikowana ciekawostkami. Wiedzieliście, że onanizm i masturbacja to nie to samo? Albo że tylko dziewice mogły być westalkami i przez trzydzieści lat służby musiały zachować bezwzględną czystość? I że środowisko pochwy ma wpływ na płeć dziecka? Mogłabym tych ciekawostek przywołać jeszcze całe mnóstwo, ale po co, skoro można (pokusiłabym się o stwierdzenie, że trzeba) sięgnąć do Neuroerotyki. Powód jest też inny – cięty humor Profesora, jego porównania i powiedzenia, jak chociażby to: „Jak się nie ma co się lubi, to się pieprzy co się ma”.

     Neuroerotyka. Rozmowy o seksie i nie tylko to książka, którą się pochłania. Dla tych, którzy nie znali wcześniejszych publikacji Vetulaniego, będzie świetną przygodą, dla tych, którzy mieli już przyjemność się z nimi zetknąć, będzie dobrym pożegnaniem. Jak napisała we wstępie Maria Mazurek: „[Profesor] uwielbiał ludzi – rozmawiać z nimi, uczyć ich, rozśmieszać, inspirować. Jestem przekonana, że chciałby robić to nawet po swojej śmierci. A że jego ostatnia książka jest o seksie? Bardzo by go to rozbawiło.”