Historia pewnej przyjaźni

              Jeden z wykształcenia jest prawnikiem. Sprawuje całkowitą władzę w swoim kraju nad wszystkimi jej mieszkańcami. El Comandante, dyktator, przywódca rewolucji. Jedni go wielbią, inni panicznie się boją. Dwukrotnie żonaty, aż dziewięciokrotnie został ojcem. O jego życiu prywatnym wiadomo niewiele, to najpilniej strzeżona tajemnica. Wiadomo, że kocha literaturę,  może o niej dyskutować godzinami. Tak samo jak o owocach morza, które uwielbia.

            Drugi z nich to dziennikarz i wybitny powieściopisarz. Laureat literackiej Nagrody Nobla z 1982 roku. Aktywny działacz społeczny,  uważany za największego prozaika literatury hiszpańskojęzycznej XX wieku i jednego z  twórców realizmu magicznego. Jego pasją jest polityka. Władza obsesją.

            Pomiędzy nimi jest tylko rok różnicy i wielka przyjaźń. Fidel Castro i Gabriel Garcia Marquez są jedną z najbardziej kontrowersyjnych par przyjaciół na świecie. Z pozoru wszystko ich różni, ale w rzeczywistości wiele łączy. Wymieniają się poglądami politycznymi, literackimi, społecznymi i kulturowymi. Tak naprawdę obaj rządzą Kubą, konsultują się niemalże we wszystkich sprawach. Marquez jest ludzkim obliczem dyktatury Fidela.

            Historia tej przyjaźni jest niesamowita i godna uwagi. Z pewnością zmienia punkt widzenia czytelnika prozy Noblisty. Niestety, nie mogę polecić książki z której o tej przyjaźni się dowiedziałam.

            „Gabo i Fidel. Pejzaż przyjaźni” Angela Estebana i Stephani Panichelli jest książką marną, bardzo chaotyczną, niespójną, pozbawioną chronologii. Rażą nagminne błędy edytorskie, konstrukcje niektórych zdań, liczne literówki, a najbardziej bezsensowne poetyckie porównania i metafory, które nijak miały się do opisywanych wydarzeń i postaci. W znacznej mierze zapewne jest to wina przekładu. W moim odczuciu autorzy książki przesadzili również nieco z podawaniem pewnych informacji i nazwisk, które można było pominąć, ponieważ absolutnie nic nie wnosiły do historii przyjaźni Marqueza i Castro, tylko potęgowały uczucie chaosu.  Jednak tym, co irytowało mnie podczas lektury najbardziej był całkowity brak krytycyzmu. Zaledwie dwie zauważone przeze mnie próby krytyki są zawoalowane i nieudolne, równie dobrze mogłoby ich nie być.

            Jednym zdaniem – warto zapoznać się z historią przyjaźni tych dwóch panów, jednak nie z wyżej wspomnianej książki. Choć, jeśli ktoś ma ochotę po nią sięgnąć, to proszę bardzo, może akurat będziecie mieć inne odczucia niż ja :)

Pozdrawiam,

Karolina. 

A. Esteban, S. Panichelli, "Gabo i Fedel. Pejzaż przyjaźni", przekład P. Bojarska-Gargulińska, Wydawnictwo Studio Emka, Warszawa 2006.