Oryginalny
tytuł brzmi wulgarniej i dosadniej - „Rzecz o mych smutnych kurwach”. Smutne,
że w XXI wieku dzieła takich pisarzy jak Garcia Marquez podlegają cenzurze
(społecznej, obyczajowej, moralnej, estetycznej?). Choć i tak wydaje się, że
w tym przypadku owa cenzura na laureata
literackiej Nagrody Nobla nieco przymknęła oko.
Minipowieść, żeby nie użyć
pejoratywnego określenia „powiastka”, zawiera w sobie najbardziej
charakterystyczne cechy pióra kolumbijskiego pisarza. Carlos Marrodan Casas,
autor przekładu oraz przedsłowia, sugeruje że „Rzecz o mych smutnych dziwkach”
jest najtrudniejszym w odbiorze z dzieł Kolumbijczyka. W moim odczuciu jest
jednym z łatwiejszych, choć jest to całkowicie subiektywna opinia. Uczuciem,
które nieustannie towarzyszyło mi podczas czytania, było zdziwienie. A to
dlatego, że miałam wrażenie, iż nie czytam Marqueza, ale Vargasa Llosę, niegdyś
bliskiego przyjaciela Kolumbijczyka.
Autor opisał perypetie, uczucia i
myśli dziewięćdziesięcioletniego mężczyzny, który pragnie seksu z nieletnią
dziewicą. Kontrowersyjne, ale podane subtelnie, dlatego też powieść jest
książką do przeczytania „na jeden raz”.
W 2011 roku powieść zekranizowano
pod tym samym tytułem. Niestety filmu jeszcze nie widziałam, więc nie mogę go
polecić, za to książkę z pewnością tak.
Gabriel Garcia Marquez, "Rzecz o mych smutnych dziwkach", przełożył Carlos Marrodan Casas, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa 2012.
2 komentarze:
Muszę się przyznać, że coraz bardziej rozbudzasz moje zainteresowanie literaturą iberoamerykańską, które powoli kiełkowało sobie we mmnie już od jakiegoś czasu.
O książce kiedyś słyszałam, nigdy nie miałam jej w rękach. Zaciekawiła mnie, ale mam nadzieję, że Marquez zgrabnie poradził sobie z tematem, który (tak mi się wydaje) bardzo łatwo można by spłycić do taniego i kiepskiego romansidła.
Swoją drogą, intrygująca okładka, nie uważasz? Ciekawe, czy obowiązuje tylko dla wydania polskiego.
Mogę użyczyć Ci przy najbliższej okazji parę pozycji z literatury iberoamerykańskiej :) Książka jest naprawdę dobra, ale film niestety ponoć nie. Wczoraj o tym przeczytałam tu: http://zwierciadlo.pl/2012/kultura/film/ten-straszny-magiczny-realizm-rzecz-o-mych-smutnych-dziwkach-recenzja
A propos okładki. Wydaje mi się, że jest to owoc guawy, który od przeczytania biograficznej książki o przyjaźni Marqueza i Castro nieustannie kojarzy mi się z pisarzem :) Zwłaszcza że wywiad rzeka z nim nosi tytuł "Zapach owocu guawy". A autorem projektu okładki polskiego wydania są Urszula i Andrzej Pągowscy.
Prześlij komentarz