poniedziałek, 22 października 2012

"Alef" - argetyńskie spojrzenie na świat



„Wyjaśnił, że Alef jest jednym z punktów w przestrzeni, który zawiera w sobie wszystkie inne […] Miejsce, w którym, nie łącząc się ze sobą, każde z osobna, znajdują się wszystkie miejsca świata widziane ze wszystkich możliwych punktów.”

             
         Opowiadania zebrane w zbiorze zatytułowanym „Alef” wydane zostały w 1949 roku. Choć od ich publikacji minęły 63 lata, nie straciły one na aktualności. Odrzucenie dogmatów, snucie rozważań o świecie, człowieku i czasie, czynią je uniwersalnymi.                                 
        Jose Luis Borges jest mistrzem krótkich form, obok zasadniczej treści opowiadań, pojawiają się w nich liczne wątki autobiograficzne, rozważania na temat własnej twórczości, które czasami stanowią główny tekst. Koniecznie trzeba zaznaczyć, że absolutnie nie dochodzi tu do przerostu formy nad treścią. W skondensowany sposób, często eseistyczny, momentami naukowy, a przeważającej mierze z pogranicza fantastyki, autor snuje głośne rozważania na tematy o których każdy z nas w życiu myślał. Czy nie zastanawialiśmy się nad nieśmiertelnością? Nad miejscem człowieka we wszechświecie? Nad tym w jaki sposób płynie czas? Co to w ogóle jest i skąd się wzięło?
       „Teza o kolistym czasie”, „Człowiek jest mikrokosmosem”, „Z biegiem czasu człowiek identyfikuje się z kształtem swojego przeznaczenia; powoli staje się tym, co go otacza.” – to tylko kilka zdań przybliżających charakter opowiadań jednego z najbardziej znanych na świecie Argentyńczyków. 
        Proza Borgesa jest intelektualna, intertekstualna, metafizyczna, podejmująca wiele kwestii, ujmująca istotę świata w różnych koncepcjach, realizująca poetykę snu. Postać pisarza i jego twórczość stała się inspiracją dla potomnych: Umberto Eco czy Witolda Gombrowicza. 
       Jednym polecającym zdaniem: warto zapoznać się z twórczością Borgesa, choć nie każdemu przypadnie ona do gustu. 
   


Jorge Luis Borges, "Alef", przełożyły Zofia Chądzyńska i Magda Potok-Nycz, Prószyński i S-ka,  Warszawa 2003

2 komentarze:

Aśka pisze...

Jak czytałam o nim, to ni stąd, ni zowąd nasunęła mi się myśl, że jego opowiadania mogą być eseistyczne w taki trochę herbertowsko-miłoszowski sposób - są? :) Mam nadzieję, że raczej nie, bo eseje Herberta nie bardzo przypadły mi do gustu :)
I szkoda mi go z powodu tego Nobla, ech. Ale mimo tego myślę, że już za życia był (obok Cortazara) jednym z najlepiej sprzedających się literackich "towarów eksportowych" Argentyny :)

Leśna czytelnia pisze...

Wiesz co, ja tego podobieństwa nie odczułam, ale bardzo możliwe, że jakichś powiązań można się doszukać.