Zbiór ośmiu opowiadań „Dla wszystkich ten sam ogień” Julio
Cortazara w przekładzie Zofii Chądzyńskiej, wybitnej tłumaczki literatury
iberoamerykańskiej, jest przykładem początkowej fascynacji realizmem magicznym
autora. Muszę przyznać, że ciężko mi pisać o tych opowiadaniach, gdyż nie
spełniły moich oczekiwań, a raczej - to ja im nie podołałam.
Dwa opowiadania, „Południowa autostrada” oraz „Siostra
Cora”, rzeczywiście spodobały mi się, zrozumiałam ich treść i ukryte
przesłanie. Z pozostałymi utworami nie było już tak łatwo i przyjemnie.
Charakterystyczną cechą jest stworzenie w opowiadaniu kilku światów, sytuacji,
które dzieją się równocześnie i wzajemnie przenikają. Nie jestem w stanie
wytłumaczyć obecności niektórych postaci, pojawiającego się zatarcia między
rzeczywistością a fikcją. W jednym opowiadaniu mamy aż trzech narratorów, a ich
wypowiedzi wprowadzane są bezpośrednio po średniku. Nie ukrywam, że frustracja, która narodziła
się po przeczytaniu zbioru wciąż we mnie tkwi. Nie jest to jednak złość na
autora, lecz na samą siebie, kiedy mimo szczerych chęci, nie udało mi się zrozumieć tekstu. Postanowiłam zatem, że za jakiś czas
wrócę do tych opowiadań i przeczytam je z większym skupieniem. Może do tej pory
ktoś z Was z nimi się skonfrontuje i podzieli swoją opinią.
Pozdrawiam,
Karolina
Julio Cortazar, Dla wszystkich ten sam ogień, przeł. Zofia Chądzyńska, Wydawnictwo Czytelnik, Warszawa 1969.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz