"Wydawało nam się, że wiele wspólnie zbudowaliśmy, ale nie udało nam się osiągnąć ani jednej rzeczy. Byliśmy zbyt szczęśliwi."

            Haruki Murakami dotychczas był mi znany tylko ze słyszenia. Jednak ostatnio wyjątkowo często w księgarniach pierwszymi książkami jakie widziałam były właśnie jego, nazwisko pojawiało się w recenzjach i artykułach, a kilku znajomych przeżywało zachwyt jego prozą. Nie pozostało nic innego jak sięgnąć po jedną z pozycji. I co się okazało?

            „Na południe od granicy, na zachód od słońca” jest powieścią z 1992 roku, w Polsce wydaną po raz pierwszy przez Wydawnictwo MUZA SA w 2006 roku w przekładzie Aldony Możdżyńskiej. Jest to historia o tęsknocie, pragnieniach, wspomnieniach, o tym jak wielkie znaczenie mają pewne znajomości i jak ogromny wpływ wywierają na nasze całe życie. Historia skomplikowanej przyjaźni Hajime z Shimamoto doskonale to oddaje. Czy zgodnie ze znanym porzekadłem „stara miłość nie rdzewieje”? Czy warto tęsknić za nieznanym? Czy lepsze jest poczucie stabilności i bezpieczeństwa, czy może warto oddać się spontanicznej namiętności? Mimo pewnych oczywistości przesłanie powieści wcale takie nie jest. Choć wielu rzeczy się domyślamy, wiele pozostaje niewyjaśnionych.

            Oprócz intrygującej historii, ogromnym atutem jest jej literackość i muzyczność. Książki i muzyka zajmują wiele miejsca na stronach. Pewne dźwięki są niemalże słyszalne: Nat King Cole, Duke Ellington, Billy Strayhorn, Liszt, Beethoven, Rossini... Być może nie jest to literatura z półki „ambitne”, ale z pewnością skłania do przemyśleń. Na pewno wciąga. I to bardzo!

Dla ukojenia Duke Ellington&Billy Strayhorn - Starcrossed lovers