Jaką karę poniosą grzesznicy z Mariaseeon?

      Kiedyś przeczytałam jakiś nieokreślony kryminał bliżej nieokreślonego autora. Dużo tu, nota bene, zaimków nieokreślonych jak na jedno zdanie, ale właśnie taka też była ta książka – nijaka, niesprecyzowana, niedokładna. Nie pamiętam czyja to była książka ani jak brzmiał jej tytuł, jednak doskonale pamiętam uczucia towarzyszące lekturze. Po kilkunastu stronach wiadomo było kto zabił, wciąż pojawiały się nowe postaci, wątki, brakowało pomysłu na trzymającą w napięciu i przyprawiającą o dreszcze intrygę. Doświadczenie tej lektury skutecznie zniechęciło mnie do czytania kryminałów nawet tak wybitnych pisarzy jak Agatha Christie, Raymond Chandler czy współcześnie czytana Jean Edith Läckberg, szerszemu gronu znana jako Camilla Läckberg. Do czasu, gdy w moje ręce trafiła debiutancka powieść Inge Löhnig, Zapłatą będzie śmierć.

     Zapłatą będzie śmierć jest pierwszą powieścią kryminalną niemieckiej autorki, absolwentki grafiki i wzornictwa. Jednocześnie jest to pierwsza część serii, której głównym bohaterem jest Konstantin Dühnfort, komisarz monachijskiego wydziału policji kryminalnej, wytrwale podążający tropem morderców.

     W bawarskiej prowincji Mariaseeon ginie pięcioletni chłopiec. Oprócz policji poszukują go wszyscy mieszkańcy wioski, także Agnes Gaudera, która wprowadziła się do dopiero co kupionego domu. Chciała odnaleźć spokój, równowagę, rozpocząć nowy etap swojego życia z dala od tragicznych i bolesnych wspomnień. Zamiast tego znalazła się w samym centrum chaosu, lęku i strachu. W poszukiwania zaangażowany jest również Konstantin Dühnfort, który kieruje całą akcją. Z bagażem doświadczeń, oprócz zaginionego chłopca, szuka także… miłości. A wszystkiemu przygląda się z boku porywacz i morderca, którego portret psychologiczny staje się wyrazistszy z każdą nowo popełnioną zbrodnią. Jego czyny motywowane są doświadczeniami religijnymi, wręcz fanatycznym przekonaniem o słuszności jedynej życiowej drogi. Uczynienie wątku wiary tak istotnym, jest w moim odczuciu bardzo interesującym i trafnym zabiegiem. Choć jest to fikcja literacka, zupełnie inne podejście do tego mogą mieć czytelnicy wierzący, a inne ateiści bądź po prostu osoby, które odstąpiły od wiary. Absolutnie nie mam zamiaru oceniać, które z tych stanowisk jest słuszne, ale wydaje mi się, że ciekawe mogłoby być skonfrontowanie opinii i przeprowadzenia dyskusji, która, miejmy nadzieję, nastąpi.

     Jako zupełny amator w czytaniu kryminałów, zaczęłam snuć domysły kto stoi za porwaniami i rytualnymi mordami, dopiero pięćdziesiąt stron przed końcem. Być może dla wytrawnych znawców powieści kryminalnych rozwikłanie zagadki będzie łatwiejsze, ale z pewnością nie zostaną oni pozbawieni przyjemności czytania. Inge Löhnig znakomicie poprowadziła wielotorową narrację. Poznajemy myśli Agnes, komisarza Konstantina i sadystycznego oprawcy, dzięki czemu wiemy więcej niż sami bohaterowie. Potoczny język, pozbawiony fachowej, niezrozumiałej terminologii z zakresu kryminalistyki, umiejętność obrazowania oraz opisywania uczuć i stanów emocjonalnych, przemyślana intrygująca fabuła, wartka akcja, czynią powieść niezwykle wciągającą.

     Sebastian Fitzek, niemiecki dziennikarz i pisarz, autor kryminałów i thrillerów, uznał powieść swojej rodaczki za najlepszy debiut 2008 roku. Choć w Polsce powieść ukazała się dopiero w zeszłym roku, w tłumaczeniu Agnieszki Hofmann, zyskała znaczne grono czytelników. W kolejce na przeczytanie czeka druga część serii W białej ciszy, która, mam nadzieję, pochłonie mnie równie mocno jak pierwsza.