Zawsze powtarzałam, że każda książka, która budzi emocja jest dobra, bo to oznacza, że wpłynęła na nas w jakiś sposób. Nawet jeżeli lekturze towarzyszy złość, irytacja, frustracja to świadczy o tym, że książka nie jest nam obojętna. Niestety, musiałam zweryfikować swój pogląd, albowiem istnieją książki nijakie i nudne, które nie mogą być dobre.
Zdaję sobie sprawę z tego, że wobec danej książki każdy może mieć inne odczucia. Niektórzy mogą się nią zachwycić, inni znienawidzić. Mnie książka "Niebieska menażeria" skutecznie zniechęciła do sięgnięcia po inne dzieła Izabeli Filipiak.
Tak naprawdę nie wiem od czego zacząć. Jeszcze nigdy nie miałam takiego problemu z pisaniem o książce, co, nie ukrywam, przeraża mnie. Zastanawiam się w czym tkwi przyczyna tego, że "Niebieska menażeria" tak bardzo mi się nie spodobała, jak żadna książka od dłuższego czasu. Może zacznę od początku, tak najlepiej.
Izabela Filipiak jest pisarką, krytykiem literackim, felietonistką, autorką licznych artykułów. Zajmuje się tematyką genderową i feministyczną. "Niebieska menażeria" pochodzi z 1997 roku, jest zbiorem jedenastu niepowiązanych ze sobą opowiadań (?). Teksty wydają się być przesiąknięte wątkami autobiograficznymi, wiele z nich sprawia wrażenie wspomnień, którymi autorka chce się podzielić z czytelnikiem. Nie jestem w stanie stwierdzić ile w tym prawdy. Brak tu spójności, panuje chaotyczność, przeskakiwanie z jednego wątku do drugiego, aby za chwilę wrócić do wcześniej już poruszonego. Język jest bardzo rozwlekły, prozaiczne rzeczy przeplatane są z rozmyślaniami o życiu, miłości, związkach. To, co jest zauważalne, to konfrontowanie polskiej rzeczywistości z nowojorską, a to z pewnością wynika z doświadczeń Filipiak.
Mnie książka zupełnie nie wciągnęła, zmęczyła i znudziła, nie skłoniła mnie do żadnych przemyśleń, nie wzbudziła we mnie żadnych emocji. Przeczytałam, bo musiałam. Zostało tylko poczucie straty czasu.
2 komentarze:
nie czytałam tego zbioru, więc się nie wypowiem, ale czytałam Izabeli Filipiak powieść "Absolutna amnezja" i to jest książka świetna, genialnie skonstruowana, spójna, celna, wciągająca.
Ja "Absolutnej amnezji" nie czytałam, ale za to słyszałam opinie o niej i jesteś pierwszą, która wyraziła się pochlebnie! Nie sądzę, żebym sięgnęła jeszcze po coś Filipiak,ale kto wie. Może za jakiś czas jak ochłonę i zapomnę o wrażeniu, jakie zrobiła na mnie "Niebieska menażeria" sięgnę po zbiór jej felietonów, które ponoć czyta się naprawdę dobrze.
Prześlij komentarz