Plan idealny, czyli o tym jak mieć udany związek

           Moje nastawienie do wszelkiego rodzaju poradników dotychczas było bardziej niż sceptyczne. Ba! Uważałam ich obecność na rynku wydawniczym za zbyteczną. Przecież i tak wszyscy wszędzie mówią nam co i jak jeść, co jest modne, a co passe i czego absolutnie nie powinniśmy mieć w swojej szafie, jak sadzić rośliny, jak biegać, jak spać, jak się kochać, żeby w końcu radzić nam jak żyć. Wystarczą media, życzliwe sąsiadki spotkane na ulicy, Wujkowie Dobra Rada, więc po co nam do tego książki na księgarnianych półkach, które można by zastąpić o wiele ciekawszą literaturą? Nie wierzę w skuteczność schematycznych i sztampowych rad o wszystkim dla wszystkich. Nie i już. Jednak co zrobić, gdy czytasz książkę i, mimo wcześniejszych uprzedzeń, myślisz „O Boże! To o mnie!”?

            Choć „Plan: żyć długo i szczęśliwie” Alisy Bowman ujęty został w formie poradnika, czyta się go niczym dobrą, lekkim piórem napisaną powieść. Zapewne wynika to z faktu, że Bowman z wykształcenia jest dziennikarką, z zamiłowania pisarką, autorką bestsellerów, której małżeństwo kilka lat temu prawie się skończyło na sali sądowej. Za radą przyjaciółki i z pomocą kilkunastu poradników podjęła ostateczną walkę o miłość i uwagę męża, a zmagania opisała właśnie w tej książce.

            Która z nas nie myślała o tym, żeby zabić swojego chłopaka/ narzeczonego/ męża/ kochanka (wybrać dowolne)? Czy nie wyobrażałyśmy sobie, że stoimy nad jego grobem i uśmiechamy się same do siebie na myśl o czekającym nas spokoju, wolności, o braku porozrzucanych wszędzie skarpetek i opuszczonej desce? Nie uwierzę kobiecie, która powie, że nigdy nie czuła nienawiści wobec swojego partnera. Alisa Bowman odczuwała tę nienawiść i złość coraz częściej, coraz częściej też szykowała mężowi pogrzeb, a nawet napisała mowę pogrzebową (co w dalszej części książki okazało się całkiem uzasadnione). Podjęła również decyzję o rozwodzie, który wydawał jej się bramą do nowego, lepszego świata. Jednak dała ostateczną szansę sobie, mężowi i ich małżeństwu, próbując różnych metod i technik zaczerpniętych z poradników światowej sławy psychologów, seksulogów, specjalistów od komunikacji interpersonalnej, a także przyjaciół i pani wykonującej depilację bikini.

            Bowman opisuje swoją historię, postępy, wzloty i upadki, chwile zwątpienia i nawracającej nienawiści. Pokazuje jak zmagała się z uporem i „bęcwalstwem” męża, charakterystyczną dla przedstawicieli brzydszej płci nieumiejętnością mówienia o uczuciach i o braku zdolności czytania w myślach (oczywiście jest to zdolność, której pozbawieni są WSZYSCY panowie). Mówi o celach, które wyznaczyła i terminie, w którym mieli zweryfikować postępy i podjąć decyzję o dalszych losach ich małżeństwa. A wszystko to robi w niezwykle swobodny sposób, unika wyszukanej terminologii, prostotą języka i formy sprawia, że książkę, trochę poradnik, trochę powieść, czyta się jednym tchem. Duża dawka humoru, ale także fragmenty przeniknięte smutkiem i złością, poparte doświadczeniem autorki, czynią tę pozycję po prostu dobrą, którą idealnie czyta się przy popołudniowej kawie albo… martini (ci, którzy czytali książkę, są wtajemniczeni w znaczenie dobrego martini).

            „Plan: żyć długo i szczęśliwie” jest wskazaną pozycją dla kobiet, które zwątpiły w sens swojego związku, nie tylko małżeństwa, które bardziej nienawidzą niż kochają swojego mężczyznę, a w głowie układają plan zbrodni doskonałej. Z pewnością lektura tej książki nie zaszkodzi, a może właśnie pomoże i wskaże drogę na którą warto wstąpić? Przecież warto spróbować wszystkiego, tak jak Alisa Bowman i pewnie niejedna z nas.