Co słychać w Zielonym Domu?

     „Zielony dom” to pozycja o której miałam zupełnie inne wyobrażenia, a to za sprawą tekstu zamieszczonego na okładce książki. Byłam przekonana, że będzie to jedna z książek Llosy znanych jako te pisane lżejszym piórem, której akcja będzie toczyła się w i wokół tytułowego Zielonego Domu, będącego domem uciech, dla niektórych miejscem w którym można urzeczywistniać swoje erotyczne fantazje, a dla niektórych miejscem zgorszenia, zła i grzechu. I owszem, tak też było, ale jak się okazało, to tylko część historii.

     Wszyscy wiemy o prześladowaniach chrześcijan, o ich tragicznych losach, wydarzeniach, które zapisały się na kartach pamięci. Czy jednak mówi się o tym, że chrześcijanie byli nie tylko prześladowanymi, ale także prześladującymi? Nieszczególnie. Mario Vargas Llosa podjął ten temat, wydarzenia osadzając w swoim rodzinnym Peru, gdzie do dnia dzisiejszego cywilizacja ściera się z indiańską tradycją, choć w nie tak agresywny i prymitywny sposób, jak opisał to peruwiański Noblista. W niezwykły sposób przedstawia starcie dwóch kultur, religii, wierzeń, tradycji i obyczajów, często na zasadzie przeciwstawień. Pokazuje dominację silniejszych chrześcijan nad słabszymi poganami, nazywanymi często Dzikimi. Współcześnie, gdy tak bardzo wzbraniamy się przed „inwazją” wyznawców islamu, ten temat poruszony w „Zielonym domu”, choć osadzony w innym czasie i przestrzeni, wydaje się niezwykle aktualny, przez skłania nas do refleksji – i nie jest to pusty frazes. 
     Ograniczenie się tylko do dwóch wątków, tj. istnienia i funkcjonowania Zielonego Domu i prześladowania pogan, to mało. Llosa jako pisarz niezwykle wszechstronny, często obnaża ludzkie słabości, choć nie mówi o nich wprost. Tak jak w wielu innych jego powieściach pojawia się problem dominacji, przemocy, agresywności, czynienia słabości pozornymi atutami, obnażając tym samym ludzką ułomność. Jest przemoc wobec kobiet, gwałty, choroby, szemrane interesy, kradzieże, podpalenia, prostytucja, bieda, fanatyzm religijny, zahaczający o dewocję, i wszystko to, co czyni nas, ludzi, słabymi. Wydawałoby się, że jest to literacki miszmasz, jednak trzeba przyznać, że podany w najlepszej formie i jakości, choć wymagający od nas skupienia.