"Ojcowie i ojcobójcy. Szkice o literaturze Ameryki hiszpańskiej"

     Jako kolejną książkę poświęconą literaturze iberoamerykańskiej na warsztat wzięłam pozycję autorstwa Jerzego Kühna, który jest autorem widmo. Oprócz jego książki i przedrukowywanych z niej tekstów oraz kilku artykułów wyszperanych w polskich czasopismach z lat 60. i 70., o samym autorze nie ma żadnych informacji. Po lekturze książki Ojcowie i ojcobójcy. Szkice o literaturze Ameryki hiszpańskiej można sądzić, że był prawdziwym miłośnikiem i teoretykiem literatury iberoamerykańskiej, a swoją wiedzę na jej temat pozostawił potomnym. 

     Książką została wydana w 1984 roku przez Wydawnictwo Czytelnik, w okresie gdy pierwsze zachłyśnięcie się twórczością Iberoamerykanów już minęło. Kühn stara się przedstawić czytelników historię literatury Ameryki Południowej dość pobieżnie, ale w przejrzysty sposób z zachowaniem chronologii, co czyni w początkowych rozdziałach swojej książki. Kolejne z nich poświęcone są poszczególnym pisarzom, mniej lub bardziej znanym, wśród których znajdziemy między innymi Gabriela Garcię Marqueza, Julio Cortazara, Jose Lezama Limę, Adolfa Bioya Casaresa czy znanego z ostatniego wpisu Jose Donoso. Na wyjątkową uwagę zasłużył Mario Vargas Llosa, któremu autor poświęcił aż trzy rozdziały swojej książki.

     Zebrane teksty są napisane w naprawdę dobry sposób, czyta się je sprawnie, choć ogrom nazwisk, tytułów i dat czasami może przytłaczać. Choć uważam tę pozycję za całkiem dobrą, wciąż nie jest tym, czego szukam. A szukam prawdziwej perełki, która dostarczy mi wszystkich informacji, których potrzebuję, aby moja wiedza o literaturze iberoamerykańskiej pozwalała mi na swobodne poruszanie się w tym temacie.