"Moja osobista historia boomu" Jose Donoso

     O tym, że kocham miłością bezgraniczną literaturę iberoamerykańską, wie chyba już każdy, kto choć raz odwiedził blog. Jednak z przykrością i wstydem stwierdzam, że o niej samej wiem jeszcze niewiele. A że okoliczności ostatnio są sprzyjające, postanowiłam to zmienić, łącząc przyjemne z pożytecznym. Przez najbliższy czas będę czytać nie tylko literaturę iberoamerykańską, ale również i o niej, dzieląc się z Wami swoimi spostrzeżeniami.

    Na pierwszy ogień poszła książka, a właściwie książeczka, Moja osobista historia boomu Jose Donoso. Napisana w 1971 roku, w Polsce wydana rok później w tłumaczeniu Elżbiety Komarnickiej przez Wydawnictwo Literackie. Na początek słów kilka o autorze. Jose Donoso to chilijski powieściopisarz, uważany za jednego ze współtwórców boomu, który swoim dziełem Plugawy ptak nocny przyczynił się do stworzenia i rozwoju realizmu magicznego, a samo dzieło uważane jest literackie wyżyny tego nurtu, choć przez wielu jest to kwestionowane. Osobiście przyznaję, że wspomnianego dzieła nie czytałam, a o samym autorze słyszałam niewiele, co zmieniło się dzięki Mojej osobistej historii boomu będącej literacką autobiografią, a przynajmniej jej próbą.

     W moim odczuciu książka nie wnosi zbyt wiele, zwłaszcza jeżeli poszukujemy konkretów i faktów. Owszem, podjęto próbę charakterystyki zjawiska boomu, jednak jest to ocena subiektywna i nieco złośliwa, albowiem Donoso momentami kwestionuje istnieje tego zjawiska. Mam wrażenie, że Chilijczyk próbuje uporać się z własnymi demonami, opisuje niezwykle czasochłonne i długoterminowe prace nad Plugawym ptakiem nocy, niemoc twórczą, usprawiedliwiając ją onieśmieleniem po lekturze dzieł takich pisarzy jak Carlos Fuentes, Mario Vargas Llosa, Gabriel Garcia Marquez, Julio Cortazar, Pablo Neruda czy Jorge Luis Borges. Opisywane wydarzenia często się powtarzają, tak samo jak i opinie wyrażane na temat twórców, wydawnictw, czytelników, zjawisk literackich. Brak spójności i chaotyczność podważają atrakcyjność tej książki. Lepszym pomysłem, a na pewno przejrzystszym i bardziej zrozumiałym, okazałoby się napisanie esejów poświęconych danemu tematowi czy pisarzowi, następnie zebranych i wydanych w jednej książce. Choć faktów i konkretów tu niewiele, to anegdot sporo i to dla nich można sięgnąć po tę książkę (a jeśli tego nie zrobimy, to nie sądzę, żebyśmy wiele stracili :))