Zniknięcie słonia to
zbiór siedemnastu opowiadań Haruki Murakamiego, współczesnego japońskiego
pisarza, od kilku lat jednego z najpoważniejszych kandydatów do Literackiej
Nagrody Nobla. Zniknięcie słonia to
zbiór, który ciężko zaklasyfikować, ponieważ Murakami „[…] powodowany geniuszem
i odrobiną szaleństwa przypuszcza frontalny atak na normalność, zmieniając i
całkowicie dowolnie kształtując rzeczywistość.” Brzmi znajomo, prawda?
Rzeczywistość
wykreowana przez Japończyka, choć trochę wykrzywiona, jest namacalna. To, że
nie jesteśmy w stanie wielu rzeczy wytłumaczyć, wcale nie znaczy, że jest to
nieprawdziwe. Dlatego też potrafimy bez problemu wyobrazić sobie tańczącego
karła, który jest w stanie zawładnąć ludzkim ciałem, słonia, który zniknął ze słoniarni,
nie pozostawiając śladu ucieczki, ludzi napadających McDonalda, po to, aby zrzucić z
siebie klątwę, czy TV People, którzy dezorganizują, a może organizują, życie
jednego mężczyzny. Murakami przekracza granice między rzeczywistością a
wyobraźnią w sposób całkowicie swobodny, dzieląc się tą łatwością z
czytelnikiem. Świat, który kreuje, jednocześnie wydaje nam się odległy i
niezwykle bliski. Emocje i uczucia, które towarzyszą bohaterom, wątpliwości,
rozmyślania, lęki, wspomnienia, plany i marzenia, to coś, co każdy z nas zna, z
czym może się utożsamić. Murakami obnaża ludzi z ich najskrytszych myśli.
To,
co zasługuje na uwagę i co moim zdaniem jest wielkim atutem, nie tylko tego
zbioru, ale także innych utworów Murakamiego, to przypisanie dużej roli czytaniu
i słuchaniu muzyki. Bohaterzy do kawy czytają poranne wydanie gazety, bezsenną
nocą Annę Kareninę Tołstoja,
pogrążają się w najnowszej powieści Gabriela Garcii Marqueza, a przy tym
słuchają muzyki klasycznej, która niemalże dobiega do naszych uszu. Czego
chcieć więcej?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz