Taki cwany jesteś?

     Jej znakiem rozpoznawczym jest różowa grzywka, która idealnie pasuje do dziewczyńskiego stylu. Jednak pod charakterystycznym wizerunkiem, nieco zadziornym, kryje się kobieta, która wie, czego chce i to osiąga. Jest działaczką społeczną, kulturoznawczynią, jedną z założycielek Fundacji MaMa, zajmującej się poprawą sytuacji kobiet, zwłaszcza matek, jest przewodniczką po Warszawie, oprowadza trasami naznaczonymi śladami wybitnych kobiet. Jest także pisarką, która zadebiutowała w 2008 roku powieścią Kieszonkowy atlas kobiet. Mowa o Sylwii Chutnik i jej ostatniej powieści Cwaniary.

     Halina Żyleta, Celina Cios, Stefa i Bronka to tytułowe cwaniary, które trzęsą warszawskimi osiedlami i dopadną każdego, kto im się narazi lub złamie obowiązujące zasady. Albowiem cztery nietuzinkowe kobiety są cwaniarami z przekonania, a przemocy używają tylko wtedy, gdy jest to konieczne (a w ich mniemaniu jest to częsta konieczność). Wymierzają sprawiedliwość swoimi sposobami, walczą z domowymi tyranami, czyniąc z oprawcy ofiarę, bezwzględnemu deweloperowi pokazują gdzie jest jego miejsce, mszczą się za wyrządzone im i ich bliskim krzywdy. Oprócz zamiłowania do bójek, rozrób i zemsty, łączy je niesamowita przyjaźń i solidarność. W obliczu wielu życiowych tragedii, które dotykają każdą z bohaterek, zawsze są dla siebie wsparciem.

     Cwaniary to dziewczęca wersja współczesnej powieści łotrzykowskiej w której kobiety trzęsą światem, ustalają zasady nim rządzące i radzą sobie same ze wszystkim, nawet jeżeli nie wynika to z ich własnej decyzji. I choć ich metody i sposoby naprawiania świata są brutalne, kibicujemy im ze wszystkich sił, trzymamy kciuki, aby każda kolejna „robota” była udana.  
     Choć początkowo miała być to książka o śmierci, w ostateczności stała się poruszającą wiele aktualnych problemów społecznych powieścią, która stawia liczne pytania. Ujęcie i rozstrzygnięcie każdego z nich przyczyniłoby się do powstania całkiem pokaźnego i interesującego artykułu. Kto wie, może kiedyś? :) Jedno trzeba z pewnością zaznaczyć - jest to powieść politematyczna o dużym znaczeniu społecznym napisana niezwykle sprawnym językiem. Lekturę urozmaicają genialne rysunki Marty Zabłockiej, ilustrujące poszczególne fragmenty tekstu. Nic, tylko czytać! Zdecydowanie polecam.