Gabriel Garcia Marquez, znany głównie dzięki Stu latom samotności, to nie tylko
powieściopisarz, ale także autor krótkich form prozatorskich. W tym mieście nie ma złodziei to zbiór
ośmiu opowiadań, które, mimo wydania ich w formacie kieszonkowym, zawierają w
sobie bogatą treść, jak to u Noblisty bywa.
Zbiór opowiadań został wydany po raz pierwszy w 1962
roku (w Polsce w 1971 po raz pierwszy i ostatni) i przeszedł niemalże
niezauważony, nie zyskał uwagi i zainteresowania zarówno krytyków, jak i
czytelników. Sytuacja zmieniła się po roku 1967, gdy wydano jedną z
najważniejszych powieści hispanojęzycznych XX wieku. Zachwyt wzbudzało wszystko
to, co wyszło spod pióra Marqueza, a on sam został uznany za jednego z
czołowych przedstawicieli boomu.
W tym mieście
nie ma złodziei to pierwszy
zbiór opowiadań Marqueza, w którym echa realizmu magicznego dopiero zaczynają
być zauważalne. Bohaterowie i sytuacje w których się znajdują są przyziemne,
adekwatne do czasów w których zostali powołani do życia. Wspólną cechą większości
opowiadań zebranych w tomie są otwarte zakończenia (a może ich brak?). Liczymy
na wyjaśnienie, zdanie czy słowo, które rozwieje wątpliwości, a dostajemy
kolejna dawkę niedopowiedzeń. Jednak tym, co zachwyca mnie nieustannie, gdy
czytam Marqueza, są nawiązania do Stu lat
samotności, czy to do bohaterów, wydarzeń, czy mitycznego Macondo. Są one
wyraźne nawet w tekstach, które powstały przed napisaniem kultowego dzieła, tak
jak ma to miejsce w przypadku opowiadań z opisywanego zbioru.
Coś czuję, że pod wpływem tomu W tym mieście nie ma złodziei ponownie sięgnę po Sto lat samotności. Zachęcam tych,
którzy jeszcze tego nie zrobili!
4 komentarze:
Miałem przyjemność poznania kilku iberoamerykańskich pisarzy, ale twórczości jednego z najpopularniejszych, Marqueza właśnie, nadal nie znam. Poczytuję to sobie jako wielką ujmę i pewnie w najbliższym czasie nadrobię tę fatalną zaległość. Może spróbuję właśnie od tego ciut mniej znanego w naszym kraju zbioru opowiadań. Nie lubię zbytnio tej formy literackiej, ale do "Niespodziewanych stronic" Julio Cortázara również podchodziłem jak pies do jeża, a tymczasem okazały się one b. pozytywnym zaskoczeniem :)
"Niespodziewanych stronic" nie da się chyba zakwalifikować do jednego gatunku literackiego. Przyznaję, że mnie zachwyciły :) Z kolei Marquez towarzyszy mi od wielu lat, lubię do niego wracać. Koniecznie sięgnij po "Sto lat samotności"!
masz zawrotne tempo czytania i pisania! geniusz!
Przesadzasz! :)
Prześlij komentarz