"Wieża" William Golding

     Zachwycona Władcą much Williama Goldinga, sięgnęłam po jego kolejne dzieło – Wieżę. Niestety, tym razem zamiast zachwytu pojawiło się rozczarowanie. Choć Wieża to krótka powieść, niespełna dwustustronicowa, przebrnięcie przez nią przyprawiało mnie o ból głowy.  I gdyby nie pewnego rodzaju przymus, pewnie bym jej nie dokończyła.

     Bohaterem jest Jocelin, dziekan katedry w jednej z angielskich miejscowości, który olśniony wizją pragnie zbudować wieżę jako dowód swojej bezgranicznej wiary i miłości do Boga. Od początku wzniesienie wieży pozbawione jest sensu, brakuje solidnych fundamentów, które dałyby radę udźwignąć kolosa. Mimo to, Jocelin ignoruje prawa fizyki oraz ludzi pracujących przy budowie i uparcie dąży do celu, nie zważając na krzywdę wyrządzaną innym. Motywacja i determinacja Jocelina nie ma nic wspólnego z miłością i wiarą, raczej z pychą, chciwością, fanatyzmem i zaślepieniem.

     Wieża uchodzi za najdojrzalszą powieść brytyjskiego Noblisty i choć rozumiem jej istotę (albo tylko tak mi się wydaje), jestem przekonana, że można było zrobić z tego opowiadanie, co byłoby o wiele bardziej korzystne. Wszak czytanie o budowaniu wieży przez 170 stron może zmęczyć każdego, zwłaszcza, gdy niemal od początku można przewidzieć zakończenie.

  

PS
Muszę przyznać, że źle mi się tę książkę czytało i pisanie o niej także nie sprawiło mi przyjemności, stąd i recenzja taka krótka.. No cóż, takie chwile też muszą się zdarzać.