Kapuściński fiction?

      Przeczytany kilka dni temu „Busz po polsku” Ryszarda Kapuścińskiego wprawił mnie w lekką konsternację i spowodował zdziwienie. Po raz kolejny zastanawiałam się nad etykietką „geniusza” oraz wartością jego dzieł. Czy tylko dlatego, że daną książkę napisał ów geniusz, muszę się nią zachwycać? Szybko doszłam do wniosku, że nie. Jednak przyznanie się do tego może wywołać konsternację i zdziwienie, tylko tym razem u innych. Aby nie zostać posądzoną o całkowitą ignorancję, sięgnęłam po biografię Kapuścińskiego z serii wydawniczej „Wielkie Biografie” wydawnictwa Buchmann. I co się okazało? Ano to, że zdecydowanie lepsze są biografie obiektywne, rzetelne, przedstawiające fakty, a nie kreujące, w moim odczuciu, mocno wyidealizowany obraz.

     Owszem, w książce za którą odpowiedzialna jest Katarzyna Król, są pewne anegdotki, ciekawostki, a życie reportażysty zostało opisane w sposób linearny. Przedstawiono jego zawodową karierę, kolejne podróże, zdobywane doświadczenia, niejednokrotnie zagrażające jego zdrowiu i życiu, zabrakło jednak tego, czego najczęściej poszukujemy w biografiach – wątków osobistych. Nie chodzi o to, że przemawia przeze mnie wścibskość i nieokiełznana ciekawskość (ciekawość nie jest odpowiednim słowem w tym miejscu), lecz o tym, że Kapuściński był podróżnikiem, publicystą, reportażystą, wiemy wszyscy. Natomiast o jego relacjach z rodziną, przyjaciółmi, niestety niewiele. Wspomniana zostaje kilkakrotnie żona Kapuścińskiego, Alicja, pojawił się także wątek nieudanych relacji z córką, ale został on ujęty w jednym zdaniu. Sporadycznie pojawią się nazwiska przyjaciół i współpracowników. O ile jestem w stanie zrozumieć przyjętą przez autorkę koncepcję skupienia się na życiu zawodowym Kapuścińskiego, tak totalnego wyidealizowania go, niestety już nie. Okazuje się, że blask może bić także z wnętrza książki, nawet jeżeli merytorycznie, językowo i edytorsko wiele brakuje jej do tego, by uznać ją za wartościową. Ba! Po prostu za dobrą.