Chwilo trwaj, jesteś taka piękna

 

     „Chustka” to książka, której nie należy oceniać, nie można rozważać nad formą i treścią, doszukiwać się błędów językowych i edytorskich, cytować najlepszych fragmentów. Bo kto ośmieliłby się oceniać czyjeś życie?

     Joanna Sałyga, czyli Chustka, zaczęła pod tą nazwą prowadzić blog 9 kwietnia 2010 roku. I nie był to kolejny blog spośród wielu, niemalże takich samych. Chustka stała się opisem codziennej walki z rakelcią.  A czym jest owa rakelcia? Obrzydliwym nowotworem z licznymi przerzutami. Blog stał się świadectwem zmagań, przemyśleń, zapisem rozmów przeprowadzonych z najbliższymi. Miał służyć Joannie, a pomógł każdemu, kto go czytał.

     „Chustka” w wersji książkowej jest zbiorem wybranych wpisów, które składają się nie tylko na historię walki z rakiem, ale także historię wyjątkowej (nie)rodziny – Joanny, Niemęża i Giancarla, synka Joanny. Ta Trójca Wspaniałych wspólnie zmaga się z przeszkodami pojawiającymi się na ich drodze. Najtrudniejsze są zmagania kilkuletniego Giancarla, który zrobiłby wszystko, żeby mama wyzdrowiała. Zapisy rozmów Joanny z synkiem na temat życia, śmierci, miłości, przemijania, chwytają za serce. Jak pożegnać się z dzieckiem? Jak wiele mu powiedzieć, pokazać, zrobić, żeby oprócz choroby, która odbiera mu ukochaną mamę, zapamiętał ją także w wersji „normalnej”, domowej? Przygotowywać na swoje odejście czy nie? Jak to wytłumaczyć? Jedno pytanie mnoży kolejne. To, co zrobiła Joanna, zyskuje na podziw, to jak walczyła ze sobą, żeby maksymalnie uczestniczyć w życiu synka, mimo braku sił, zmęczenia, senności, bólu.

     „Chustka” to skrajne emocje. Od wzruszenia do przerażenia, od śmiechu do łez, od smutku do chwil radości. To także bodziec dla każdego z nas, żeby przestać się zamartwiać byle drobnostką, a doceniać chwile, nawet te, które wydają nam się banalne, a dla wielu wciąż są niezauważalne. Choć może brzmi to jak pusty frazes, powtarzany wielokrotnie, niech utkwi nam w pamięci już na zawsze. Carpe diem, jak mówił Horacy, a Joanna Sałyga nieustannie nam o tym przypominała.