"Pod Mocnym Aniołem" - tym razem o filmie

     Książkę Jerzego Pilcha, o której ostatnio znów jest głośno, czytałam kilka lat temu, ale śmiało mogę stwierdzić, że Wojciech Smarzowski podołał wyzwaniu. „Pod Mocnym Aniołem” niezwykle realistycznie oddaje pijacki bełkot, alkoholowy ciąg, zatarcie granicy między jawą a snem. Rzeczywistość deliryków naznaczona jest fekaliami, wymiocinami, a degrengolada osiąga swoje apogeum. Walka z nałogiem to pasmo porażek, które przytłacza zarówno walczącego, jak i oglądającego te zmagania. W kinowej sali niemalże odczuwalny był unoszący się smród alkoholu, papierosowego dymu, brudu, stęchlizny. Tak jak w poprzednich obrazach Smarzowskiego, tak i tym razem dominuje brutalność, przemoc, a głównymi bohaterami są ludzie marginesu. Gra aktorów zachwyca. Na uwagę zasługuje kreacja Roberta Więckiewicza, wcielającego się w pisarza zmagającego się z nałogiem. Naprawdę można zastanawiać się nad tym, czy nie przychodził na plan pod wpływem… Zatem Smarzowskiemu mówię zdecydowane „tak”, choć z pewnością nie można mówić o tym obrazie w kategoriach „fajny”, „podobał mi się”, „dobry”. To ciężki, bardzo gorzki film, obok którego nie można przejść obojętnie. Pozostaje teraz tylko przypomnieć sobie jeszcze raz powieść Pilcha.