Nocą przychodzą do nas kotojady

     Gdyby ktoś mi powiedział, że w jednej książce znalazło się miejsce dla Żydów, Cyganów, transwestytów, Hitlera, pedofilów, księżnej Daisy, porywaczy dzieci, samozwańczych proroków, kotojadów i kocich matek, handlarzy kośćmi oraz wielu innych nietuzinkowych postaci, stwierdziłabym, że a) jest to totalna szmira, w pełni realizująca powiedzenie „wszystko, czyli nic”, b) jest to wielotomowe dzieło wydawane na przestrzeni lat, aby czytelnik zdążył zapomnieć, co było w poprzedniej części, c) to nie miało prawa się zdarzyć. Okazuje się, że żadne z powyższych. Książka jest niezwykle wciągająca, ciągle chce się więcej i więcej, zastanawiamy się, kto pojawi się na następnej stronie, jakie tajemnice skrywają bohaterowie, a po skończeniu lektury chce się powiedzieć „jak dobrze, że są takie książki”.  Mowa oczywiście o powieści „Ciemno, prawie noc” Joanny Bator.

     O Joannie Bator zrobiło się głośno właśnie dzięki tej książce, która została uhonorowana Nagrodą Literacką Nike w 2013 roku. Choć wszystko rozegrało się nie tak dawno, żałuję, że dopiero teraz sięgnęłam po tę powieść, bo zapewniła mi niesamowitą rozrywkę. Towarzyszymy głównej bohaterce, Alicji Tabor vel. Pancernik, dziennikarce jednej z największych polskich gazet, podczas jej małego śledztwa. Choć wróciła po kilkunastu latach do Wałbrzycha tylko po to, aby napisać artykuł o zaginionych dzieciach, wiele okoliczności sprawiło, że stała się jedną z głównych poszukujących. Poznajemy jej wspomnienia z dzieciństwa i lat młodości, historię jej rodziny, wraz z nią rozwiązujemy tajemnice Wałbrzycha, Zamku Książ, sznura pereł księżnej Daisy, wracamy pamięcią do historii miasta i ludzi w nim żyjących. Wraz z nią biegniemy przez zaśnieżone leśne ścieżki, pokonujemy podziemne labirynty, odkrywamy pokój, którego nie ma, odczuwamy jej niepokój, strach, pożądanie, tęsknotę, pokonujemy duchy przeszłości. Poznajemy Celestynę, która klika lat temu była jeszcze Czesiem, spotykamy dawną miłość siostry Alicji, Ewy, na naszej drodze staje Martin, który trudni się dość specyficzną profesją, darzymy sympatią Hansa z NRD. Każde z nich skrywa jakąś tajemnicę, której pilnie strzeże. Czy wszystkie zostaną odkryte?

     Powieść czyta się rewelacyjnie, dzięki świetnie poprowadzonej narracji, choć bluzgi, czyli zapisy rozmów z forów internetowych, doprowadzają do frustracji. Dzięki temu człowiek przypomina sobie, czemu w rzeczywistości nie zagląda w takie miejsca. Joanna Bator tą powieścią zdecydowanie zasłużyła sobie na Nagrodę Nike, boję się tylko, że postawiła sobie poprzeczkę nie do przeskoczenia.