Wybrane cytaty z "Gry w klasy" Julio Cortazara

     „To, co wielu ludzi nazywa kochaniem, polega na wybraniu jakiejś kobiety i ożenieniu się z nią. Wybierają ją! - przysięgam ci, sam widziałem. Tak jakby w miłości mogło się wybierać, tak jakby to nie był piorun, który strzela w ciebie i zostawia cię zwęglonego na środku patio. Powiedz, że wybierają, bo-je-kochają, ja myślę, że jest na odwrót. Nie wybiera się Beatrycze. Nie wybiera się Julii. Nie wybierasz ulewy, która zmoczy cię do suchej nitki, gdy wracasz z koncertu.” [Rozdział 93]

     „Największą zaletą moich przodków jest fakt, że nie żyją. Skromnie, ale dumnie czekam na moment odziedziczenia tej cechy”. [Rozdział 107]

     „Dotykam Twoich ust, palcem dotykam brzegu Twoich ust, rysuję je, jakby wychodziły spod mojej ręki, jakby po raz pierwszy Twoje usta miały się otworzyć, i wystarczy, bym zamknął oczy, aby zmazać to wszystko i zacząć od nowa; za każdym razem tworzę usta, których pragnę, usta wybrane pośród wszystkich, w absolutnej wolności przeze mnie wybrane, aby moja ręka narysowała je na Twojej twarzy, a które przez niezrozumiały dla mnie przypadek dokładnie odpowiadają Twoim ustom, uśmiechającym się pod moimi palcami.

     Patrzysz na mnie, patrzysz na mnie z bliska, jeszcze bardziej z bliska, oczy powiększają się, zbliżają do siebie, nakładają jedno na drugie, cyklopi patrzą sobie w oczy łącząc oddechy, usta odnajdują się i łagodnie walczą, gryząc się w wargi, leciutko opierając języki o zęby, igrają wśród tego terenu, gdzie przelewa się tam i z powrotem powietrze pachnące starymi perfumami i ciszą. Wtedy moje ręce zanurzają się w Twoich włosach, pieszczą powoli głąb Twych włosów, podczas gdy całujemy się, jakbyśmy mieli usta pełne kwiatów czy też ryb o szybkich ruchach, o świeżym zapachu.

     I jeżeli całujemy się aż do bólu – jest to słodycz, a jeżeli dusimy się w krótkim, gwałtownym, wspólnie schwyconym oddechu – ta sekundowa śmierć jest piękna.

     Jedna tylko jest ślina, jeden zapach dojrzałego owocu, kiedy czuję, jak drżysz koło mnie niby księżyc odbijający się w wodzie.” [Rozdział 7]

     „Bywają życia, jak artykuły literackie w periodykach i czasopismach, wspaniałe na pierwszej stronicy, lecz z ogonami ciągnącymi się wstydliwie gdzieś na stronach trzydziestych, wśród ogłoszeń i reklam pasty do zębów.” [Rozdział 85]

     „Fragment prozy może popsuć się nagle, niby kawałek polędwicy. Od lat spostrzegam oznaki gnicia w moim pisaniu. Jak ja, przechodzi ono swoje anginy, swoje żółtaczki, swoje zapalenia wyrostka, wyprzedza mnie jednak na drodze do ogólnego rozkładu. W gruncie rzeczy gnicie oznacza koniec składników nieczystych i powrót do praw chemicznie czystego sodu, magnezu, węgla. Moja proza gnije od strony składni, zmierzając – z wielkim wysiłkiem – ku prostocie.” [Rozdział 94]

     „Jakże zamordowanemu uda się przekonać mordercę, że nie będzie go straszył?” [Rozdział 118]

     „Dlaczego tak daleko od bogów? Może właśnie dlatego, że pytamy. Ale cóż? Człowiek jest zwierzęciem pytającym. Tego dnia, gdy rzeczywiście nauczymy się stawiać pytania - zaistnieje dialog. Tymczasem pytania rozpaczliwie oddalają nas od odpowiedzi.” [Rozdział 147]

     "Widziałem trybunał, za pomocą gróźb zmuszony do skazania na śmierć dwojga dzieci, wbrew nauce, wbrew filozofii, wbrew humanizmowi, wbrew doświadczeniu, wbrew najbardziej ludzkim i najpozytywniejszym prądom epoki.
      Dlaczego mój przyjaciel Mr Marshall, wybrawszy z pamiątek przeszłości - aby je przywrócić do życia - te precedensy, które dzikusa przyprawiłyby o rumieniec, nie przeczytał tego zdania Blackstone'a:
      „Dziecko poniżej lat czternastu, jakkolwiek teoretycznie uważane za niezdolne do popełnienia zbrodni prima facie, może zostać oskarżone i skazane na śmierć, jeżeli opinia sądu i przysięgłych stwierdzi jego winę, opierając się na tym, że posiadało świadomość różnicy między dobrem a złem”.
      W ten sposób trzynastoletnia dziewczynka została spalona za uśmiercenie swojej nauczycielki.
      Dwaj chłopcy, jeden dziesięcio-, a drugi jedenastoletni, którzy zabili swych kolegów, zostali skazani na śmierć, przy czym dziesięcioletni został powieszony.
      Dlaczego?
      Bo rozumieli różnicę pomiędzy tym, co jest dobre, a tym, co jest złe. Uczyli się katechizmu" [Rozdział 117]