Skomplikowane zasady gry

     "Do trzech razy sztuka", pomyślałam i sięgnęłam po raz trzeci po tę książkę. Pierwsze dwa spotkania były kompletnie nieudane. Nie wiedziałam jak to ugryźć, który sposób czytania wybrać, nie mogłam pozbyć się wrażenia, że autor chce obnażyć moją głupotę. Odłożyłam książkę na kilka lat, aby wrócić do niej z przekonaniem, że to będzie ostatni raz, bez względu na to, jaki będzie efekt. O czym mowa? Oczywiście o "Grze w klasy" Julio Cortazara.

     „Gra w klasy” uznawana jest za pierwszy hipertekst, nowatorską i eksperymentalną powieść (?), która przyniosła Argentyńczykowi sławę na całym świecie. Dzieło można czytać co najmniej na dwa sposoby – pierwszy to "sposób klasyczny", czytanie strona po stronie do pięćdziesiątego szóstego rozdziału, drugi, nieco bardziej skomplikowany, to przechodzenie do kolejnych rozdziałów zgodnie z instrukcją autora. Rozpoczęłam czytanie zgodnie z ową instrukcją, lecz skapitulowałam po kilku „skokach” i zdecydowałam się na trzecie rozwiązanie – czytam tylko te fragmenty, które mnie zainteresują. Okazało się to trafnym pomysłem. Wśród tekstów pozbawionych logiki, związków przyczynowo-skutkowych, znalazło się kilka perełek, które czytałam kilkakrotnie i zastanawiałam się, jak to możliwe, że w tej książce panuje taka różnorodność, chaos, przysłowiowe pomieszanie z poplątaniem. „Gra w klasy” to literacki miszmasz, a jej autora okrzyknięto mistrzem nowej prozy. Moim zdaniem ta etykietka geniuszu, dzieła, które każdy musi znać, niekorzystnie wpływa na jego odbiór. Owszem, bez wątpienia jest to jedna z najbardziej eksperymentalnych powieści, jakie znam, ale czy w pozbawianiu wszystkiego sensu, odmawianiu logiki, namacalności, tkwi geniusz? Nie sądzę. „Gra w klasy” jako całość mnie nie zachwyciła, raczej wzbudziła uczucie frustracji, jednak niektóre fragmenty utkwiły mi w pamięci i właśnie nim będzie poświęcony kolejny wpis.