O tym, jak Karpowicz pozbawił nas cudu

     Choć Ignacy Karpowicz od kilku lat jest obecny na polskim rynku literackim i słyszałam o nim wiele dobrego, dopiero teraz sięgnęłam po jego prozę. I nie są to wychwalane „Balladyny i romanse”, lecz druga w kolejności w dorobku pisarza powieść „Cud”, która cudowną niestety nie jest.

     Pomysł na powieść był taki – kobieta (w tym przypadku Anna) zakochuje się w trupie, który do końca trupem nie jest, bo wciąż utrzymuje temperaturę ciała zdrowego człowieka, wygląda na przystojniejszego niż był za życia, a do tego wokół niego unosi się przyjemny zapach. Wiadomo, że taka sytuacja musi stwarzać dodatkowe problemy, a kłamstwa wydają się nieuniknione. I tak za sprawą Mikołaja, półtrupa, poznajemy historię jego rodziny, babcię, której wszyscy się boją, ojca pijaka, który nie stroni od cielesnych uciech, matkę, która nie kochała swojego syna, jego byłą dziewczynę, kobietę, która go potrąciła, Artura, byłego chłopaka Anny, jej matkę oraz nieokiełznanego w swym pożądaniu dyrektora szpitala. Obecność tylu postaci, z których każda jest nijaka, a najwięcej energii z nich ma rzeczony trup, wprowadza jedynie lekki chaos, którego efektem jest znużenie. W moim odczuciu autorowi zabrakło pomysłu na to, jak poprowadzić tę historię, która, choć abstrakcyjna, mogła być wciągająca. Brakuje w tej powieści polotu, zręczności opowiadania, wyczuwa się, że potencjał historii został zmarnowany, notoryczne wtrącenia, które są zupełnie niepotrzebne, wytrącają z rytmu czytania, który i tak jest dość monotonny. Jak tak teraz patrzę, to chyba jedyną fajną rzeczą w tej książce jest okładka.