Wyznania mola książkowego

     Nie wiem jaki tytuł nosiła książka, którą jako pierwszą przeczytałam samodzielnie. Nie pamiętam jakie zrobiła na mnie wrażenie, o ile w ogóle jakieś, być może byłam całkowicie zaabsorbowana łączeniem liter w słowa. Jako dziecko ponoć niektóre bajki znałam na pamięć i wszelkie potknięcia czytającego (najczęściej mamy) od razu poprawiałam. Nie jestem w stanie sobie przypomnieć książek, które wtedy czytałam, ani tego, jak często to robiłam. Wiem jednak, że książki zawsze były obecne w moim życiu i zakładam, że właśnie w dzieciństwie zaczęła się kształtować moja miłość do nich.

     Gdy uświadomiłam sobie, że książki to pasja, która będzie ze mną przez całe życie, zapragnęłam mieć pokój pełen książek, na każdym metrze kwadratowym mieć ich olbrzymie stosy. Zaczęłam gromadzić książki (zbieranie jest złym określeniem, a kolekcjonowanie trochę wydumanym, biorąc pod uwagę ograniczony budżet). Początkowo bezmyślnie, byleby było ich więcej, bez względu na to, czy kiedykolwiek je przeczytam. Gdy przyszło mi wyjechać na studia, wzięłam tylko kilka z nich, tych najważniejszych, a z resztą trzeba było coś zrobić. Część została w domu, kilka powędrowało do biblioteki, na Allegro, do znajomych, część stoi w piwnicy zapakowana w kartonach. A marzenie o pokoju pełnym książek wciąż czeka na spełnienie. Gdy osiadłam na swoim, postanowiłam to marzenie trochę usprawnić. Owszem, na starość będę otoczona książkami z każdej strony (nie będzie miejsca na koty), ale do tego czasu będę gromadzić jest świadomie, bo dom bez książek, to dom bez okien. Póki co cieszy mnie, że na regale z książkami zaczyna brakować miejsca i trzeba pomyśleć o kupnie drugiego.

     Powyższe wynurzenie jest efektem lektury Młodszego księgowego. O książkach, czytaniu i pisaniu Jacka Dehnela. To zbiór esejów i felietonów poświęconych książkom, tym starszym i nowszym, otrzymanym i wygrzebanym z najciemniejszych zakamarków antykwariatów, zjawiskom literackim, autorom, tym lepszym i gorszym i wielu innym sprawom, które zajmują niejednego młodszego księgowego (bibliofila, mola książkowego  – jak kto woli). Czytałam eseje z zapartym tchem i co chwilę uświadamiałam sobie, że to moje zwerbalizowane myśli, których ja niestety nie potrafiłabym ująć w ten sposób. A trzeba zaznaczyć, że autor posługuje się piękną polszczyzną, stoi na jej straży i za „brzydkie” słowa uważa słowa inne niż wulgaryzmy (które, o dziwo, dla Finów przywołanych w jednym z esejów brzmią ciepło i miło, nie to co „miłość” czy „lubić”). Wielokrotnie śmiałam się w głos, odczytywałam na głos fragmenty, które najbardziej mnie urzekły, wiele z nich sprawiło mi czystą przyjemność. I choć autor wykpiwa zwroty typu polecam/nie polecam, ja nie mogę się oprzeć i muszę to powiedzieć – zachęcam do lektury wszystkich tych, dla których książki w życiu wiele znaczą.

PS Wybrane eseje i felietony Jacka Dehnela możecie przeczytać tu.