"Lista moich zachcianek" Gregoire Delacourt

     Każdy z nas snuł marzenia o wygranej w osławionego totolotka. Wystarczyłby „tylko” milion, jeden malutki milion, żeby uczynić swoje życie lepszym, bardziej kolorowym i ekscytującym. Od lat mam w głowie ułożony dokładny plan finansowy na wypadek ewentualnej wygranej. Część pieniędzy podarowałabym rodzicom w ramach rekompensaty za te wszystkie lata, gdy byłam na ich utrzymaniu. Zjechałbym wszerz i wzdłuż dwa ukochane kraje – Portugalię i Peru. Część przekazałabym na cele charytatywne, a pozostałe pieniądze odłożyłabym na przyszłość. Wydaje mi się, że mój plan brzmi rozsądnie i mało w nim ekstrawagancji. Tylko czy mogę być go pewna?

     Jocelyne Guerbette wiodła życie przeciętnej dojrzałej kobiety, naznaczone licznymi wzlotami i upadkami. Dzieci opuściły gniazdo, mąż starał się o awans, aby spełnić swoje marzenia o Porsche Cayenne, plazmie, kolekcji filmów z Jamesem Bondem i wielu innych rzeczach, które od razu nasuwają nam skojarzenia z kryzysem wieku średniego (tak, tak). Zaś dwie przyjaciółki Jocelyne, bliźniaczki Daniele i Francoise od osiemnastu lat grają w totka. Co tydzień kupują kupony za dziesięć euro, aby do kolejnego wieczornego losowania móc snuć bajkowe marzenia o pięknych miejscach, luksusowych rzeczach i zapierających dech przygodach. To właśnie za ich namową Jocelyne, właścicielka pasmanterii i autorka blogu dar2dłoni, kupuje szczęśliwy kupon, a o wygranej nie informuje nawet męża. Mimo to, jej życie się zmienia i to nie w sposób, którego można by się spodziewać. Ponad osiemnaście milionów euro to nie lada wyzwanie.

     Gregoire Delacourt, autor Listy moich zachcianek, w subtelny sposób pokazuje ewolucję głównej bohaterki wraz z jej wspomnieniami, obawami, uczuciami i przemyśleniami. Tym samym pokazuje siłę pieniądza, która oddziaływuje nie tylko na ich właściciela, ale także na jego otoczenie. Choć ta krótka powieść nie porusza nowego tematu i nie odkrywa prawd nam dotychczas nieznanych, jest w niej coś urokliwego. Mimo lekkiego przeintelektualizowania i skłonności autora do patosu, historia Jocelyne, porusza, wzbudza współczucie, jednocześnie ponownie zmusza nas do zastanowienia się, czy oby na pewno w bogactwie leży źródło naszego szczęścia.