środa, 23 kwietnia 2014

"Tak, grzech jest kobietą"



     Każdy z nas ma skłonności do oceniania, osądzania, potępiania, często bez zastanowienia. Bez względu na motywację czynu bądź zachowania, zarzekamy się, że my na pewno postąpilibyśmy inaczej. Jednak stare porzekadło mówi, że w życiu nie można być niczego pewnym. Nie wiemy, jakich ludzi spotkamy na swojej drodze ani w jak beznadziejnych sytuacjach się znajdziemy.
     Grzech jest kobietą to zbiór, który powstał z inicjatywy Ewy Wołkanowskiej-Kołodziej, reportażystki współpracującej między innymi z Gazetą Wyborczą. Autorka zaprosiła do współpracy dwunastu mężczyzn i zadała im pytanie: „Dlaczego najczęstszą winą kobiet jest to, że nie są takie, jakie powinny być?”. Tak oto powstał zbiór historii o kobietach nieidealnych, grzesznych, potępionych. Czy zawsze winnych?
     Teresa i Maria postanowiły, że opiekę nad ich schorowanymi matkami powierzą doświadczonym pracownikom domów spokojnej starości. Próbowały ulżyć im w cierpieniu, zrezygnowały z pracy, życia osobistego, nie spały całymi nocami. Gdy zabrakło im sił i cierpliwości, zrobiły to, co uważały za słuszne. Jednak nie w opinii innych. „Jak można coś takiego zrobić własnej matce?”, „wyrodna córka”, „postąpiła nieludzko” – to tylko kilka zarzutów kierowanych w ich stronę. Podczas spowiedzi, ksiądz powiedział Teresie, że tylko wyrzuty sumienia świadczą o tym, że jest człowiekiem. „Boli panią, ale niewystarczająco”.
     Rachela Jabłonka była piękną Żydówką, która przetrwała wojnę dzięki Tadeuszowi Mroczkowi. Ukrywał ją, dbał o nią, a także obdarzył miłością. Jednak piękna Rachela oprócz wdzięczności nie czuła nic więcej do swojego wybawiciela. Wiedziała, że to nie wystarczy, aby wstąpić w związek małżeński. Pewnego dnia Rachela wraz z Tadeuszem Mroczkiem wyjechała ze wsi, ale wróciło tylko jedno z nich.
     To zaledwie dwie z dwunastu historii, których bohaterkami są kobiety nieidealne. Historie z pozoru różne, ale mające ze sobą wiele wspólnego. Wszystkie te kobiety spotkały się z potępieniem, społecznym linczem, niezrozumieniem. Czy słusznie? Każdy z nas oceni i osądzi to na swój sposób, taka nasza przypadłość.



4 komentarze:

abc pisze...

Chętnie bym te książkę przeczytał, zwłaszcza, że na pytanie odpowiadali mężczyźni.Poniekąd mogę się domyślić odpowiedzi ale to nie to samo, co przeczytać. Interesująca książka :)

Leśna czytelnia pisze...

Proponuję zapoznać się również z "Odwaga jest kobietą". Zachęcam do udziału w konkursie!

http://artlifi.blogspot.com/2014/04/konkurs-odwaga-jest-kobieta.html

maszeruj pisze...

ee nie podoba mi się. po pierwsze nie ma ludzi idealnych. poza tym nie widzę nic złego w tym, że starymi rodzicami opiekują się profesjonalne ośrodki. raczej powinniśmy dążyć do upowszechniania tego modelu niż potępiania go. nie lubię takich książek, zbiorków historii-tragedii. nie widzę celu ich powstawania.

Leśna czytelnia pisze...

Cóż, ja tylko w skrócie przedstawiłam historię tych dwóch kobiet, nie poddałam ich ocenie, jedynie przytoczyłam opinie, które znalazły się w reportażu. I nie postrzegam tej książki jako zbioru tragedii, nie czytam jej po to, żeby się zasmucić i pogrążyć, ale po to, żeby zrozumieć. Fakt, ta książka jest może mniej spójna niż "Odwaga jest kobietą", ale cały cykl jest wart uwagi, przynajmniej w moim odczuciu.