O książce, której być nie powinno

     Jak każdy czytelnik mam swoje nawyki i przyzwyczajenia – przed rozpoczęciem lektury zaglądam zawsze na ostatnią stronę i czytam końcowy akapit, nienawidzę porzucać książki w trakcie jej lektury, zwracam uwagę na szatę graficzną. Są jednak książki, które są tak złe, że nie da się nawet na nie patrzeć, nie mówiąc o przeczytaniu ich w całości.

     „Złapać króliczka” J. M. R. Michalskiego to jedno wielkie nieporozumienie na które składa się wiele elementów, począwszy od okładki. Pierwsze skojarzenie – harlequin, na dodatek bardzo zły i tandetny. Mimo to postanowiłam się przełamać i zacząć czytać, biorąc pod uwagę internetowe opinie czytelników, które w większości były pozytywne. Okazało się, że okładka to dopiero początek, małe nieznaczące nic w porównaniu z zawartością książki.

     Fabułę da się streścić niezwykle zwięźle. Otóż Kacper, student marzący o karierze dziennikarza, od dwóch lat był w związku z dziewczyną, która go zdradziła. Po kilku dniach rozpaczania postanowił korzystać z uroków życia w myśl porzekadła „tego kwiatu jest pół światu”. Dołączył do internetowej grupy wsparcia wiecznie sfrustrowanych nieudaczników i zaczął doskonalić techniki podrywu. Zaczął być w tym coraz lepszy, aż pojawiła się ONA, a wraz z nią odwieczny dylemat, co wybrać – wolność czy miłość?

     Cała książka to jeden wielki utarty schemat, który jest nam doskonale znany chociażby z filmów. Oprócz fabuły, sztucznością razi język książki, którego nawet nie można uznać za potoczny, ponieważ został wtłoczony w wszelkie możliwe schematy. Złote myśli rodem z kwejków czy demotywatorów nie odnoszą zamierzonego efektu (pytanie, czy został on w ogóle pomyślany), podobnie jak całe historie czy anegdoty, które krążą swobodnie w przestrzeni Internetu. Efekt wzburzenia potęguje mnogość błędów interpunkcyjnych, co dziwi tym bardziej, że dokonano korekty tekstu.

     Odnoszę nieodparte wrażenie, że powieść „Złapać króliczka” powstała według niedostępnego szerszemu gronu poradnika o tym, jak napisać złą książkę. Z drugiej strony, mam szczerą nadzieję, że wydano ją tylko po to, aby ostrzec początkujących pisarzy przed tym, czego należy unikać. Nie jestem w stanie wskazać innego argumentu przemawiającego za wydaniem tej książki. I na tym poprzestanę.